Bewegen en nog veel meer

Bewegen kan altijd en overal


16 reacties

Z.O.Z. People – Barbra Streisand

Soms moet je weer even aan iemand herinnert worden zoals bijvoorbeeld aan Barbra Streisand. De VPRO zond een documentaire uit over Barbra Streisand naar aanleiding van haar 75e verjaardag.
Geboren in Brooklyn en komend uit een één ouder gezin wist Barbra al op jonge leeftijd dat ze actrice wilde worden.
Op haar 16e verliet ze haar ouderlijk huis om het geluk als actrice in de grote stad te gaan zoeken. Na diverse malen afgewezen te zijn (too ugly) veroverde ze een klein acteer rolletje waar ze haar talent kon laten zien. Daar ontdekten de filmset dat ze nog een geweldig talent had namelijk haar stem.
Haar stem bracht haar in eerste instantie verder dan haar acteertalent maar Barbra liet het er na verloop van tijd niet bij zitten en pakte het acteren weer op.
Barbra was zo perfectionistisch dat ze zich met alles bemoeide. Ze wist precies hoe ze zelf het beste gefilmd kon worden en had haar eigen ideeën over een film produceren en regisseren. Niet veel later was ze actrice, producente en regisseuse in haar eigen film(s). Het harde werken bleef niet zonder succes en leverde haar de nodige Oscar’s, Grammy’s en een Tony Award op.
Het was voor die tijd een krachtige. Ze wist precies wat ze wilde en menig mannelijk producent en regisseur werd gek van haar vastberadenheid en wilskracht.
Gelukkig heeft ze ook een zachte kant, ze weet haar songs met veel gevoel te brengen. 

Haar films kan ik me niet herinneren gezien te hebben maar veel van haar songs ken ik wel. People is zo’n prachtige song, in de wetenschap dat hier een sterke,  krachtige vrouw staat te zingen, die al jong wist wat ze wilde, gevochten heeft voor haar carrière en het ook bereikt heeft is dubbel genieten. Een Zwijmel om bij weg te zwijmelen.

Barbra Streisand – People

Voor meer Zwijmels kijk bij Marja


12 reacties

Wild Coast Zuid-Afrika – Camera beschadigd.

Tijdens de vakantie kan er van alles misgaan met je camera. In het water of ravijn laten vallen of op de grond laten stuiteren. Een golf water of de koffie van je buurman er overheen noem het maar op. Natuurlijk liet mijn ‘geluksmomentje’ met m’n camera mij deze vakantie niet in de steek.

p1020150Na een aantal wildreservaten vertrokken we richting kust. De Indische Oceaan wel te verstaan. Ik ben nooit verder gekomen dan de Middellandse Zee of de Noordzee. Reuze interessant die Indische Oceaan die ik wilde graag van dichtbij bekijken. Na een lange reis streken we dichtbij  zee neer in een stukje paradijs. Een fijn resort waar ieder zijn eigen vakantieverblijf had, met een geweldig restaurant waar de beste Afrikaanse wijnen geschonken werden.

p1020145Toen we arriveerden was er voldoende tijd voor het diner om langs het strand van die Indische Oceaan te wandelen. Bijna de hele groep heeft de koffers in de hoek gegooid en verdween richting Oceaan. We wilden hem zien, voelen en ruiken. Het wolkendek trok boven ons dicht maar dat weerhield niemand. De volgende dag stond een wandeling rondom en langs de kust gepland, er kwam nog voldoende tijd en ruimte om die ene sublieme foto van de zee te maken.

De volgende dag liet de zon zich van zijn beste kant zien en wandelden we over glooiende, groene heuvels en langs ruige kust met de mooiste vergezichten. Gevaren langs hoge rotswanden en gekeken naar jonge gidsen die van de rotsen af doken. Naar hartenlust werden er foto’s  geschoten. De wandeling heeft 3 x zolang geduurd doordat de fotografen onder ons maar niet op wilden schieten.

Aangekomen bij het strand was ze gegolfd door de harde wind met daaroverheen een héél dun laagje zwart zand. Dat was mooi, daar moest ik  ‘DE’ beroemde wereldfoto van maken. Op de knieën en een mooi lang vergezicht van strand maken. En toen ging het mis. De wind was hard, het zwarte zand stoof over het strand en zomaar pardoes mijn camera in. Had ik met mijn kont naar de wind moeten gaan liggen? Waar kwam die wind eigenlijk vandaan?

De hele vakantie heb ik mijn best gedaan om de nieuwe camera niet te beschadigen, tasje in, tasje uit en maar druk zijn met dat ding. En daar met mijn knieën in het zand vlogen de zandkorrels zo de camera in. Een mooi gespikkelde lens was het resultaat. Vooral bij het in zoemen waren de korrels op de  foto’s goed zichtbaar.  Het heeft wel een aantal dagen gekost om over die gezand straalde lens heen te komen.

Foto’s wandeling Wild-Coast.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Later las ik dat het risico om zand in je lens te krijgen  bij harde wind erg groot is. Wil je toch graag fotograferen dan is het raadzaam om een plastic zak over je toestel heen te trekken, met een klein gaatje voor je lens. Nog verstandiger is het om helemaal niet te fotograferen. Dat is echter een groot dilemma, geen foto betekent nooit meer een foto van dat mooie plekje. Je komt niet overal een tweede keer..


3 reacties

Japans op zaterdag – Nieuw begin

Echt lukken deed het niet deze week met het Japanse gedicht, de inspiratie ontbrak, de tank was leeg. Voor vandaag stond er een wandeltraining op het programma die bovenverwachting goed ging.  Een bijkomend voordeel van dit soort wandelingen is vaak dat de inspiratie tank vanzelf weer vol raakt.

Japans op zaterdag is een idee van Marion Driessen van Doldriest

Een roze lint voor 

blije, dartelende kind

Het leven begint

P1000445

JAPANS GEDICHT OP ZATERDAG

  • haiku: natuur | drie regels | 5-7-5
  • senryu: grappig tweelingzusje van haiku
  • tanka: vijf regels | 5-7-5-7-7 | persoonlijker en lyrischer dan haiku
  • kyoka: grappig tweelingbroertje van tanka
  • haiga: haiku of tanka met afbeelding
  • sedoka: zes regels | 5-7-7-5-7-7
  • renga: afwisselend lange drieregelige en korte tweeregelige verzen, door meerdere personen geschreven
  • haibun: poëzie en proza vermengd


11 reacties

Ziek geweest

Ziek geweest

Mooie gesprekken
Vermoeiende gesprekken
Gesprekken met zorg

Vingers blauw getypt
Appjes, mailtjes en smsjes
Veel telefoontjes

Kaarten en bloemen
Bezoekjes in overvloed
Koffie met een koek

Op de voet gevolgd
Goede wensen en advies
Actie in Blogland

Verwennerij thuis
Lekkernijen en aandacht
Ruimte voor herstel

Ik mag weer verder
Fijn dat jullie er waren
Een ieder, bedankt

DSC_0473


14 reacties

Dinsdag wandeldag 18 april 2017

Vandaag de (stoute) wandelschoenen aangetrokken en 14 dagen na de galblaasoperatie weer een wandeling gemaakt. In de informatie folder over een galblaasoperatie staat, dat een week na de operatie voorzichtig het sporten weer opgepakt mag pakken. Dat leek me wel erg snel en heb daar even navraag over gedaan. Nou ja,  een week was wel snel maar 14 dagen na de operatie is het verantwoord om weer rustig op te starten met sporten.

Tweede Paasdag hebben we met het gezin een wandelingetje gemaakt van 5 km. en dat ging zo goed dat ik natuurlijk weer meer wilde. Woensdag wordt een drukke dag met diverse afspraken dus vandaag, dinsdag was voor deze week de beste dag.

Mijn favoriete koffietentje is ongeveer 6 km. van ons huis vandaan, dat ging het eerste doel worden. Je weet maar nooit. (het was een makkie)

Nadat ik mij geïnstalleerd had en koffie besteld bij ‘Eindeloos’ kwam er een giga regenbui over. De koffiebreak werd iets langer dan gepland en naar buiten starend kreeg is steeds minder zin om verder te wandelen.

Dat gaat met de bus terug worden want met een paraplu lopen, die ik niet eens bij me had, heb ik een vreselijk hekel aan. Bovendien liggen er thuis massa’s van die mini parapluutjes die overal gekocht zijn vanwege vergeten paraplu momentjes. Ga niet nog een paraplu kopen.

In Ede aangekomen moet je altijd overstappen bij Station Ede-Wageningen. Waar je ook naartoe wilt er moet altijd een overstap gemaakt worden en dan heb je de keuze. Ga ik een tijdje op de volgende bus staan wachten of loop ik al richting centrum. Heb je pech en moet je lang wachten dan ben je wandelend al halverwege het centrum voor de bus er is. Ondertussen was de zon weer gaan schijnen wat het beslissen vergemakkelijkte, ik wandel wel terug en ga niet op de bus staan wachten.

Vanaf het station naar het centrum gewandeld, daar wat winkeltjes bezocht en via de groenteboer weer terug naar huis. In totaal zijn het 10 km. geworden en het voelde goed. Onderweg een klein rekensommetje gemaakt, er zijn nog 3 maanden te gaan voor de vierdaagse. Er zaten al wat kilometers in de benen voordat ik opgenomen werd dus ik denk/hoop dat het gaat lukken.

Aanstaande zaterdag is de Bloesemtocht waarvoor we al kaarten in huis hebben, die ga ik nog maar niet doen. We hebben ons voor 20 kilometer opgegeven en dat lijkt me op het moment net iets te ver. Zaterdag gaan vader en dochter gezellig de Bloesemtocht wandelen en moeder kijkt of ze via bos en hei een rondje van 10 km. kan maken.

DSC_3359