Bewegen en nog veel meer

Bewegen kan altijd en overal

“Foam” fotografiemuseum, Amsterdam

Een reactie plaatsen

P1050177

Misschien denken jullie waarom schrijft ze vaak over Amsterdam. Musea, wandelingen steeds komt Amsterdam weer terug in haar schrijfsels. Het is heel simpel. Ten eerste houden we van steden en ten tweede en niet geheel onbelangrijk, onze zoon woont in Amsterdam. Als hij op vakantie, of een weekendje weg is gaan wij vaak voor een paar dagen in zijn appartement logeren. Soms ook lukt het gewoon niet om te gaan. Op visite gaan een avondje of middag lukt meestal wel. Dat plannen dan meestal zodat we vooraf de stad in kunnen en aan het einde van de middag, begin van de avond naar hem toe gaan. Wim is de gids, hij kent de stad inmiddels bijna als geen ander. Zeg waar je naartoe wilt en hij wijst je de weg. Ik ken de weg zo langzamerhand ook wel een beetje maar ik vertrouw mijn eigen stratenkennis niet zoals die van hem.

Afgelopen week hebben we daarom weer een paar dagen vertoefd in de hoofdstad. Woensdagmiddag zijn we “Foam” fotografiemuseum wezen bezichtigen. Momenteel is er een expositie van Jacques Henri Lartique. Geboren eind negentiende eeuw uit een rijke familie in Frankrijk. Door deze bevoorrechte (rijke familie) positie is hij al op zeer jonge leeftijd begonnen met fotograferen. Hij is zijn levenlang blijven fotograferen waardoor het een uitzonderlijk mooie biografie van zijn leven is geworden.

Hij heeft voornamelijk zwart wit foto’s gemaakt om de eenvoudige reden dat kleuren foto’s in het begin nog niet mogelijk waren. Nadat de kleurenfotografie was ontwikkeld heeft hij een tijdje kleurenfoto’s gemaakt maar omdat hij niet tevreden was over de kwaliteit van de foto’s heeft hij zich weer verder toegelegd op zwart-wit foto’s. Jaren later, nadat de kleurenfoto’s wel aan zijn verwachtingen voldeden is hij weer overgegaan op het maken van kleurenfoto’s.

De expositie laat voornamelijk nogal huiselijke foto’s zien. Op vakantie, in de tuin, onderweg, geen moeilijke fotoshots waar een hele studio aan materiaal voor nodig is maar gewoon zoals het leven is. Wel zodanig gefotografeerd dat het lijkt alsof het een schilderij(tje) is. Er zijn bovendien veel foto’s van de vrouwen die op dat moment een rol speelden in zijn leven.  In het museum kun je lezen en horen hoe zijn leven was. Het is niet altijd koek en ei geweest. Zelfs armoede heeft hij gekend. Samen met zijn vrouw is hij opgevangen door vrienden in die periode. Pas toen hij tegen de zeventig liep is zijn werk bekend geworden. Zijn foto- en dagboeken, welke hij bijna zijn hele leven bijgehouden heeft geven een mooi beeld van het leven eind negentiende en bijna de hele twintigste eeuw in Frankrijk. Als je van fotograferen houd is het zeker de moeite waard om te gaan kijken. Zoals ik al zei het zijn net schilderijen(tjes). Tot 3 april kun je nog terecht. Het “Foam” fotografiemuseum zit aan de Keizersgracht in Amsterdam.

P1050211

 

 

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!!

 

 

 

Advertenties

Auteur: AnneMarie

Bewegen loopt als een rode draad door mijn leven. Stil zitten is lastig en dus eigenlijk geen optie. Bewegen moet, kan altijd en overal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s