Bewegen en nog veel meer

Bewegen kan altijd en overal


9 reacties

Boek: De glasblazer – Marina Fiorato

Een boek over liefde, verraad en Venetië. Marina Fiorato neemt je mee naar de 17e eeuw om vervolgens te schakelen naar de 20e eeuw. In het begin is het even lastig dat elk nieuw hoofdstuk zich in een andere eeuw afspeelt maar als je door hebt wat essentie van het boek is dan gaat het verder vanzelf.

Een huwelijkscrisis is het begin van een nieuw avontuur van Nora Manin. Ze vertrekt naar Venetië zonder ook maar iemand op de hoogte te stellen van haar vertrek. Ze zullen haar toch niet missen.

In Venetië moet ze werk zien te vinden en een verblijfsvergunning bemachtigen. Ontwakend uit haar depressie komt ze een beauty van een man tegen die haar helpt voet aan wal te krijgen in Venetië. Lange tijd blijft haar verblijf, liefde voor Venetië en de liefde voor haar redder in nood onzeker tot het moment dat ze ontdekt dat ze zwanger is.

Die zwangerschap kon helemaal niet, ze was onvruchtbaar. Dankzij haar zwangerschap komt alles in een stroomversnelling. Het kindje zal over 6 maanden geboren worden en er zijn een aantal zaken die afgehandeld moeten worden voor de geboorte van haar kind.

Mooie verhaallijnen, prachtige beschrijvingen van Venetië over alles wat glimt en blinkt. (Geen ellenlange beschrijvingen). Je kunt het een vakantie niemendalletje noemen maar ik vond het een boeiend en spannend verhaal wat vroeg om in één keer uitgelezen te worden.

p1030433


3 reacties

Zonnepanelen

Een aantal maanden geleden kwamen een stel jonge mannen aan de deur. Of we interesse in zonnepanelen hadden. De gemeente had een paar duizend euro ter beschikking gesteld voor burgers die geld willen lenen om zonnepanelen te plaatsen. In onze gemeente wordt er vanaf 1 oktober afval gescheiden opgehaald en in het kader van milieubewuste gemeente hoort daar energiebesparing  bij.

We hadden al vaker gekeken naar zonnepanelen maar het dak van ons huis is er niet geschikt voor. Een dakkapel en een groot dakraam nemen zoveel ruimte in beslag dat er geen ruimte voor zonnepanelen is. Nu hebben we nog 2 platte daken, een van de aanbouw aan het huis en een van de garage. Maar als we via internet die daken aangaven als ruimte voor zonnepanelen kwam er steeds niet geschikt naar boven. Als ik zo met mijn semi timmermansoog kijk dan zie ik volgens mij voldoende ruimte. Maar goed, via internet kwamen we niet verder.

Staan de bewuste jongemannen voor de deur. Dat gaf mij de gelegenheid om een aantal prangende vragen te stellen over de beschikbare ruimte. De vragen werden vlot beantwoord maar als we meer wilden weten dan moest er een afspraak gemaakt worden met Alles op groen’.  Zij kwamen alleen om een afspraak te maken, een andere collega zou komen kijken of er genoeg plek is voor de zonnepanelen, waar de omvormer geplaatst moet worden, het financiële plaatje plus de lening bij de gemeente bespreken.

De afspraak kon pas na 14 dagen plaats vinden want het was nogal druk. Het klonk allemaal erg geloofwaardig. Eng vond ik het wel om dit via de voordeur te regelen maar wie niet waagt wie niet wint.

Dat de afspraak nog even op zicht liet wachten kwam goed. uit. Kon Wim mooi wat speurwerk doen. Is het een bestaande zaak? Waar is de firma gevestigd? Kamer van Koophandel na gekeken of ze ingeschreven waren. Alles leek te kloppen, we konden met een gerust hart doorgaan.

Na 14 dagen kwam er een andere jongeman tekst en uitleg geven over de aanschaf van zonnepanelen.  Een bescheiden man die goed wist waar hij het over had maar niet zo’n babbelbox waarbij je het gevoel krijgt dat ze je wat aan willen smeren. Nog steeds een beetje wantrouwend hoor, kopen aan de deur.

Samen met hem alles op een rijtje gezet, de daken bekeken, de prijs besproken, hoe de BTW terug te vragen van de aanschafprijs. Het klonk goed en we zijn met ze in zee gegaan

En dan komt de datum dat de panelen geplaatst gaan worden. Ik begon hem toch weer te knijpen. Voordat het zover was moesten er al een aantal aanbetalingen gedaan worden. Je weet dan nog niet zeker of het door gaat en een groot gedeelte van het geld is betaald voor de plaatsingsdatum. Ik vond het nog steeds eng, weg geld? Misschien ben ik gewoon te wantrouwend

Dinsdag 20 juni was het zover.  Vroeg opgestaan, rond 8.00 uur komt het klusteam de panelen plaatsen, werk aan de winkel. Wim naar het werk, dochter naar het werk en ik zit in afwachting uit het raam te turen of ze er aan komen.  8.00 uur, niets. 8.15 uur, niets. 8.30 uur, niets, ik begin hem iets te knijpen. 8.45 uur, nog niets, begin nu toch wel enigszins zenuwachtig te worden. Wat moet ik doen als ze niet op komen dagen? Wat kan ik doen? Telefoonnummer vast opzoeken van de contactpersoon!!!!!!!! Paniek. Oeffff daar hoor ik een auto naast het huis. Ze zijn er.

 


20 reacties

Top of een flop, 4 – daagse Nijmegen?

Drie jaar geleden heb ik voor het eerst mee gelopen met de 4-daagse. Door onze thuis situatie en werk buitenshuis was het gewoon niet mogelijk om eerder met de 4-daagse te beginnen. Dol enthousiast na de eerste keer lopen in Nijmegen besloot ik om voortaan ieder jaar mee te doen tot ik dik in de zeventig zou zijn. Het jaar daarop ging ik er weer vol voor. Dit jaar wordt het de 4e keer en met een beetje pech zal dit de laatste 4 – daagse al zijn. Hoe krijg ik het weer voor elkaar?

Wat is er aan de hand? Voor mijn gevoel niet eens zoveel bijzonders maar het doet al langere tijd pijn en gaat maar niet over. Niet dat ik verga van de pijn maar het is er en wandelt bijna de hele dag met me mee.

Begin januari liep ik een blessure op tijdens het hardlopen waarna ik voor mijn doen lange tijd uit de roulatie ben geweest. Zoekende naar de oorzaak heb ik nieuwe schoenen gekocht omdat ik dacht dat de oude hardloop- en wandelschoenen teveel corrigeerden. Weken fysiotherapie gehad en op het laatst een paar maanden rust. Wel door andere oorzaak maar toch. Klusje geklaard, pijn praktisch weg, ik kan er weer tegenaan.

Dat dacht ik tenminste. De wandel 2-daagse in Borculo van onze wandelclub leverde de eerste dag na 20 kilometer direct weer een pijnlijke knie op. Ik heb de 35 kilometer uitgelopen maar prettig was het niet. De volgende dag durfde ik de geplande 30 kilometer niet mee te lopen en ben met de groep die kortere afstanden lopen meegegaan. 10 km. in rustig tempo durfde ik wel aan. Ik heb de 10 km. gehaald maar tot 2 keer toe dacht ik af moest haken.

Zo langzamerhand was ik het zat al dat geklungel met die knie en ben na het wandelweekend direct naar de huisarts gegaan. Fysio alleen gaf niet het resultaat waar ik op gehoopt had, ik wilde nu naar de sportarts in het ziekenhuis.

Na wat trekken en buigen aan mijn knie door de huisarts wilde hij toch eerst foto’s te laten maken van m’n knie laten maken voordat hij me doorstuurde naar de sportarts. Voor de 4-daagse kan ik er toch niet meer terecht en misschien was er nog een andere oplossing voor het probleem. Door naar het het ziekenhuis, foto’s laten maken en de volgende dag bellen voor de uitslag.

Nooit aan gedacht maar het is artrose, slijtage aan het buitenste kniegewricht. Het zal op den duur wel een nieuw knie worden mevrouw. Uuhh, wat zegt u nu?

In overleg met de huisarts ga ik dit jaar toch proberen de 4-daagse te lopen. Ik kan er niets mee beschadigen als ik wel ga lopen want beschadigd is het toch al. Of het gaat lukken is vers 2.  Ik mag pijnstillers gebruiken en niet zo weinig ook maar als de pijn te heftig wordt is het gewoon klaar. Mijn knie wordt buiten de pijn ook stijf en is niet meer te buigen, niet echt makkelijk als je loopt. Dat wordt dan einde 4-daagse.

Dom van me maar deze uitslag had ik echt niet verwacht. Vind mezelf nog veel te jong voor een versleten knie. Ik hoop dat na de 4-daagse 20 km. wandelen haalbaar blijft want in het dagelijks leven lopen we best veel. Zo blijf ik wel met een aantal vragen zitten. Eerst de 4- daagse maar afwachten en daarna kijken of ik nog iets aan het lot kan veranderen door middel van spiertraining, gerichter fysiotherapie of iets dergelijks.

Vannacht heb ik gedroomd over de 4-daagse. Het ging totaal niet over m’n knie maar even zo vrolijk droomde ik er wel over terwijl ik bijna nooit droom. Mijn onderbewustzijn is er blijkbaar wel mee bezig.

slijtage-knie-1

 


11 reacties

Maatschappij van weldadigheid, wandelen rond Frederiksoord 2

Vorige keer lazen we dat Johannes van den Bosch door middel van crowdfunding voldoende geld opgehaald had zodat hij grond kon kopen en huizen voor zijn gezinnen bouwen.

P1010295Toen de eerste huizen klaar werden de gezinnen die in aanmerking kwamen al snel ontvangen. Zij voeren met de boot vanaf Amsterdam naar Steenwijk waar vandaan nog een paar uur met paard en wagen over hobbelige paden naar Frederiksoord gereden moest worden. Bij aankomst kreeg jong en oud nieuwe kleding.  Dat het allemaal de zelfde kleding was enkel verschil in maten moesten ze maar voor lief nemen. De meesten mensen waren blij met het nieuwe stel kleren. Vaak droegen ze al jaren het zelfde. De kleding werd jaar op jaar hersteld en vaak hadden ze niet meer dan één stel, dus iets nieuws was van harte welkom.

De volgende dag nadat de gezinnen aan waren gekomen konden ze gelijk aan het werk.  Veenplaggen steken. Het turfplaggen was nodig voordat de grond als landbouwgrond gebruikt kon worden, bovendien werden de plaggen gebruikt om mee te koken en het huis enigszins te verwarmen. Hard werken dus.

De kinderen werden verplicht 6 dagen in de week een paar uur per dag naar school te P1010278gaan. Johannes van den Bosch meende wanneer het analfabetisme verbannen werd je armoede de baas kon worden en dat was tenslotte zijn oorspronkelijke doel. Hij stelde in 1818 al de leerplicht in voor de kinderen in de kolonie waar de rest van de Nederlandse kinderen nog tot begin 20e eeuw op moesten wachten.

Veel stelde die leerplicht nog niet voor. De kinderen kregen maar en paar uur per dag les om de eenvoudige reden dat de andere uren gewerkt moest worden. Bovendien als de oogst binnen gehaald werd gingen de kinderen helemaal niet naar school. Iedereen die helpen kon hielp mee de gewassen van het land halen. Toch duurde het niet lang of de kinderen uit de kolonie konden lezen en schrijven terwijl dat in de rest van Nederland bij lange na niet het geval was.

P1010289Zieken had je niets aan. In zoverre, werken was dan niet mogelijk. Johannes van den Bosch vond dat er medische zorg nodig was om de mensen weer gezond te maken en te houden. Door een cent per week op het salaris van de arbeiders in te houden was het mogelijk medische zorg te bieden die er nodig was. In eerste instantie had de zorg nog niet veel om het lijf maar in de medische wetenschap maakten eveneens grote sprongen. Doordat in de kolonie ieder die zorg nodig had het ook kreeg daalde de sterfte. Vooral de kindersterfte daalde fors zelfs tot ver onder de 50%. Met deze inhoudingen specifiek voor de medische zorg had Johannes van den Bosch als eerste een ziekenfonds ingesteld.

Het succes van de Kolonie was zo groot dat er in de Zuidelijke Nederlanden, wat tegenwoordig België is, ook een Kolonie van Weldadigheid werd gesticht uit de ingezamelde middelen van Johannes van den Bosch. Dicht bij de Nederlandse grens in het dorpje Wortel kwam een vrije kolonie en bij Merksplas een onvrije kolonie. De onvrije kolonie werd een bedelaarsgesticht net als het gesticht Ommerschans bij Veenhuizen.

Natuurlijk was niet iedereen even blij met zijn nieuwe bestaan. De betutteling was groot en er waren meer verplichtingen dan vrijheden. Iedereen had de plicht om zondags naar de kerk te gaan. Het gebruik van alcohol was verboden en je gedrag moest onberispelijk zijn.

Soms vertrokken er mensen uit de vrije kolonie die de betuttelingen van hogerhand zat werden. Zij wilden het geluk buiten de kolonie zoeken. Het vinden van werk buiten de kolonie was niet altijd een succes en vaak ontdekten de ‘vluchtelingen’ dat het buiten de kolonie ook niet was wat ze zochten. Terug keren naar de kolonie kon maar moest eerst aangevraagd worden en beoordeeld door een commissie. Meestal werd het zo’n verzoek afgewezen, lastpakken waren ze niet zo dol op tenslotte.

P1010307De ‘vluchtelingen’ wilden vaak liever niet ver bij de familie in de kolonie vandaan wonen. Wonend in een plaggenhut dichtbij de familie in de kolonie was vaak de enige manier om te overleven. Zo hoopten ze nog een graantje mee te pikken van wat ze uit vrije wil moesten missen. Binnen de kolonie hadden ze werk gehad maar daar buiten vielen ze vaak weer terug in armoede.

Volgende keer, financiële problemen door het succes van de Maatschappij van weldadigheid en ‘Unesco Werelderfgoedlijst’

p1010340.jpg


7 reacties

Maatschappij van Weldadigheid, wandelen rond Frederiksoord 3

Vorige keer konden we lezen hoe Johannes van den Bosch Bosch een sociaal experiment startte en dat de ‘Maatschappij van weldadigheid’   een succes was en zeer vooruitstrevend wat betreft de voorzieningen.

Door het succes van de kolonie werd er een tehuis voor bedelaars uit de stad gesticht. Daar kon je echter meer mensen in kwijt, niet alleen bedelaars maar ook veteranen en oude van dagen die te lastig werden. Het kwam nogal eens voor dat kinderen vader of moeder zat waren en tegen een kleine vergoeding opa of oma opgeborgen. Ver weg in Drenthe gaven ze voor de kinderen geen last meer en konden zij verder met hun leven. Later wilden de ouden van dagen graag naar de Maatschappij van Weldadigheid toe. Ze wisten dat daar altijd een bord eten klaar stond en je verzorging kon rekenen.

De opzet van het bedelaarsgesticht sloeg zo goed aan dat er nog een tehuis gebouwd werd maar nu voor geesteszieken en mindervaliden. Mensen waar de gemeenschap niet goed raad mee wisten vonden een in Veenhuizen een betere opvang dan in de steden.

Het concept van de diverse tehuizen waarin zieken verzorgd werden en ouden van dagen rust konden vinden was een geweldige uitvinding. Doordat de steden maar mensen bleef sturen die zorg nodig hadden ontstond er een situatie waarin meer monden gevuld moesten worden dan er arbeiders waren die gewassen konden verbouwen om die monden te vullen. In 1859 werden de gestichten in Veenhuizen en de Ommerschans overgenomen door het rijk en werden Rijksinrichtingen. De vrije koloniën bleven nog jaren bestaan omdat zij zelfvoorzienend  en succesvol waren.

In 2018 is het 200 jaar geleden dat Johannes van den Bosch zijn sociale experiment startte en hierdoor het landschap in Drenthe op diverse plekken zijn karakteristieke vorm heeft gekregen.  Op initiatief van de provincie Drenthe is de ‘Maatschappij van Weldadigheid’ voor gedragen voor de Unesco Werelderfgoedlijst. Zowel de Staat der Nederlanden als België ondersteunen dit initiatief. Het is nog even afwachten of dit gaat lukken maar ik hoop het van harte.

Waarom een verhaal over de ‘Maatschappij van Weldadigheid’ schrijven?
Wanneer je ‘Frederiksoord’ noemt als vakantieadres weet bijna niemand waar het ligt en wat er te beleven is. Wat ga je daar nou doen en ligt dat niet ergens bovenin Drenthe? Wij waren er ook nog nooit geweest, beetje bevooroordeeld misschien? Maar wanneer je rond struint in ‘Frederiksoord’ en over de geschiedenis leest en een museum bezoekt kom je tot het besef dat het zo jammer is dat niemand weet waardoor het landschap zijn unieke vorm heeft gekregen. Daar wilde ik graag  over schrijven een heel klein beetje verandering in wilde brengen, voor zover dat natuurlijk mogelijkheid is. Het is zo’n bijzonder stukje landschap en geschiedenis van Nederland dat het niet verloren mag gaan en meer aandacht verdiend dan het nu krijgt. Dit Drentse landschap hoort zeker in het rijtje van bijzonderheden als Marken, Urk, Amsterdam en Keukenhof thuis. Johannes van den Bosch heeft Nederland met zijn project een richting op gestuurd die mede door hem bepalend is geweest voor de identiteit van ons als Nederlander.
Mijn verhaal is bij lange na niet volledig. Er valt nog veel meer te vertellen, te beleven, te zien en te ontdekken. Je kunt prima wandelen, fietsen en met je autootje rondtuffen rondom ‘Frederiksoord’, Veenhuizen en Ommerschans. Gewoon een aanrader om er vakantie te vieren, het landschap en zijn bijzondere geschiedenis te ontdekken.

Wandelen in de Kolonie van Weldadigheid:
Er is een boekje met wandelingen rondom Frederiksoord en Wilhelminaoord. Daarin staat ook een beschrijving van wat je onderweg tegen komt. Het boekje is te koop in het dorpshuis in Wilhelminaoord en museum De Koloniehof in Frederiksoord. Bovendien zijn de wandelroutes ook te vinden op wandelenindekolonie.jouwweb.nl

Meer informatie over de ‘Maatschappij van Weldadigheid’
Een paar musea:
De Koloniehof te Frederiksoord     dekoloniehof.nl
Het Gevangenismuseum                  Gevangenismuseum.nl
Gevangenismuseum te Merksplas Gevangenismuseum.be

Boeken over de ‘Maatschappij van Weldadigheid’
Koloniën van Weldadigheid, Wil Schackmann
Joden op de Pol 1820 – 1890, Geert Groen
Het pauperparadijs, Suzanna Jansen
Hollands Siberië, Mariët Meester
Koloniekak, Mariët Meester
De proefkolonie, Wil Schackmann
De bedelaarskolonie, over de Ommerschans, Wil Schackmann
De kinderkolonie, over Veen huizen, Wil Schackmann

P1010281


3 reacties

Maatschappij van weldadigheid, wandelen rond Frederiksoord 1

Begin negentiende eeuw hadden de Nederlanden net hun eerste koning, Koning Willem I, maar was het armoe troef voor de bevolking. De eeuwen daarvoor dachten de mensen dat alles de wil van God was en daar kon je niet aan doen of je mocht er zelfs niets aan doen. Daar kwam begin negentiende eeuw langzaam verandering in. De wetenschap brak meer en meer door en de mensen begonnen zelf na te denken in plaats van alles gelaten over zich heen te laten komen.

P1010317In 1818 had de visionair Johannes van den Bosch zo zijn ideeën hoe hij de bevolking zou kunnen helpen een beter bestaan op te bouwen. Al jong een hoge plaats in het leger verworven door zijn intelligentie, zag hij hoe de mensen leden onder armoede en ziekte. Daarbij wist en zag hij dat de ze wel degelijk bereid waren te werken, als er maar werk was en als ze maar werken mochten.

Het idee, de armsten van de bevolking naar een kolonie zenden om daar een eigen stukje land te bebouwen en zichzelf voorzien in de eerste levensbehoefte. Vervolgens konden ze wellicht iets meer verbouwen zodat de rest van de bevolking, vooral in de steden meer groente, granen en melkproducten aangeleverd kregen. Veel vrienden, de toenmalige Rotary, zagen zijn idee wel zitten.

Zo begon Johannes van den Bosch door middel van een soort crowdfunding geld in te zamelen voor zijn kolonie. De inzameling was zo’n succes dat hij in dat zelfde jaar nog over kon gaan tot aanschaf van grond voor zijn project. De keuze viel op grond dichtbij Steenwijk, een woest en onontgonnen veengebied in Drenthe.

Bouwaanvragen en vergunningen waren toen niet nodig zodat hij direct met de bouw P1000960van de huisjes waarin hij de arme gezinnen wilde huisvesten kon beginnen. Keurig in het gelid, allemaal even groot en met een zelfde hoeveelheid grond eromheen. De allerarmsten waren welkom.

Buiten de arme gezinnen kwamen er ook weeskinderen. Weeskinderen, als ze groot genoeg waren, wilde hij eveneens op het land laten werken net als de gezinnen. Diverse gemeenten selecteerden de allerarmste gezinnen en weeskinderen om richting Drenthe te gaan waarop het project kon beginnen.wp-image-1203056055

Volgende keer, de opkomst van de Maatschappij van Weldadigheid.