Bewegen en nog veel meer

Bewegen kan altijd en overal


3 reacties

Zonnepanelen

Een aantal maanden geleden kwamen een stel jonge mannen aan de deur. Of we interesse in zonnepanelen hadden. De gemeente had een paar duizend euro ter beschikking gesteld voor burgers die geld willen lenen om zonnepanelen te plaatsen. In onze gemeente wordt er vanaf 1 oktober afval gescheiden opgehaald en in het kader van milieubewuste gemeente hoort daar energiebesparing  bij.

We hadden al vaker gekeken naar zonnepanelen maar het dak van ons huis is er niet geschikt voor. Een dakkapel en een groot dakraam nemen zoveel ruimte in beslag dat er geen ruimte voor zonnepanelen is. Nu hebben we nog 2 platte daken, een van de aanbouw aan het huis en een van de garage. Maar als we via internet die daken aangaven als ruimte voor zonnepanelen kwam er steeds niet geschikt naar boven. Als ik zo met mijn semi timmermansoog kijk dan zie ik volgens mij voldoende ruimte. Maar goed, via internet kwamen we niet verder.

Staan de bewuste jongemannen voor de deur. Dat gaf mij de gelegenheid om een aantal prangende vragen te stellen over de beschikbare ruimte. De vragen werden vlot beantwoord maar als we meer wilden weten dan moest er een afspraak gemaakt worden met Alles op groen’.  Zij kwamen alleen om een afspraak te maken, een andere collega zou komen kijken of er genoeg plek is voor de zonnepanelen, waar de omvormer geplaatst moet worden, het financiële plaatje plus de lening bij de gemeente bespreken.

De afspraak kon pas na 14 dagen plaats vinden want het was nogal druk. Het klonk allemaal erg geloofwaardig. Eng vond ik het wel om dit via de voordeur te regelen maar wie niet waagt wie niet wint.

Dat de afspraak nog even op zicht liet wachten kwam goed. uit. Kon Wim mooi wat speurwerk doen. Is het een bestaande zaak? Waar is de firma gevestigd? Kamer van Koophandel na gekeken of ze ingeschreven waren. Alles leek te kloppen, we konden met een gerust hart doorgaan.

Na 14 dagen kwam er een andere jongeman tekst en uitleg geven over de aanschaf van zonnepanelen.  Een bescheiden man die goed wist waar hij het over had maar niet zo’n babbelbox waarbij je het gevoel krijgt dat ze je wat aan willen smeren. Nog steeds een beetje wantrouwend hoor, kopen aan de deur.

Samen met hem alles op een rijtje gezet, de daken bekeken, de prijs besproken, hoe de BTW terug te vragen van de aanschafprijs. Het klonk goed en we zijn met ze in zee gegaan

En dan komt de datum dat de panelen geplaatst gaan worden. Ik begon hem toch weer te knijpen. Voordat het zover was moesten er al een aantal aanbetalingen gedaan worden. Je weet dan nog niet zeker of het door gaat en een groot gedeelte van het geld is betaald voor de plaatsingsdatum. Ik vond het nog steeds eng, weg geld? Misschien ben ik gewoon te wantrouwend

Dinsdag 20 juni was het zover.  Vroeg opgestaan, rond 8.00 uur komt het klusteam de panelen plaatsen, werk aan de winkel. Wim naar het werk, dochter naar het werk en ik zit in afwachting uit het raam te turen of ze er aan komen.  8.00 uur, niets. 8.15 uur, niets. 8.30 uur, niets, ik begin hem iets te knijpen. 8.45 uur, nog niets, begin nu toch wel enigszins zenuwachtig te worden. Wat moet ik doen als ze niet op komen dagen? Wat kan ik doen? Telefoonnummer vast opzoeken van de contactpersoon!!!!!!!! Paniek. Oeffff daar hoor ik een auto naast het huis. Ze zijn er.

 


8 reacties

Bewegen met……..petje af

Tijdens het wandelen draag ik, zeker bij zonnig weer graag een petje. Gek? Misschien wel, maar voor mij het meest handig. Zodra ik een zonnebril opzet wordt het snel te donker voor het scherm van het fototoestel. Daarnaast zit er geen leesgedeelte in de glazen van de zonnebril waardoor lezen onmogelijk wordt. Moet je dan lezen tijdens het wandelen? Ja soms wel. Een zonnebril met multifocale glazen zou de oplossing voor dit probleem zijn maar een nieuwe bril aan schaffen omdat ik af en toe moet lezen is me net weer te dol. De zonnebril voldoet nog aan alle modieuze eisen en behalve lezen en fotograferen kan ik goed mee zien en voor de dag komen.

Tijdens hardlopen is het gebruik van een pet eveneens heel handig. Om bijvoorbeeld mijn bril enigszins droog te houden en de kriebelende druppels water over het hoofd tegen te gaan. Stel je voor van, druppels die langzaam over je hoofd via je nek om vervolgens op je rug te belanden. Brrr niet fijn, dat kan ik je verzekeren.

Kortom, tijdens het sporten wil ik nog wel eens een petje dragen.  Veel sporters maken veelal om dezelfde redenen gebruik van een pet. Sportend of wandelend in een groep met pet levert geen enkel probleem op, tot zover niets bijzonders aan de hand. Dat dacht ik tenminste.

Buiten de bebouwde kom is er niet veel aan de hand maar wandel of loop ik hard in de stad of dorp dan kan ik zomaar in vreemde, rare en ongemakkelijke situatie’s terecht komen.

Automobilisten die geen voorrang geven terwijl ik dat als wandelaar of hardloper wel degelijk heb.
Automobilisten die midden op het voetpad gaan staan om over te steken en geen centimeter door- of achteruitrijden terwijl ze met hun grote bak volledig de doorgang belemmeren.
Fietsers of automobilisten die je de pas afsnijden bij het afslaan en je vliegensvlug opzij moet springen om er heelhuids vanaf te komen.

Wandelend met pet op is er bijna geen mens die mij een blik waardig gunt. Vooral de echt ouderen kunnen er wat van. Ze geven geen voorrang, lopen je met een vernietigende blik voorbij, blijven in de weg lopen en gaan geen centimeter voor je aan de kant ook al is het voetpad nauwelijks 2 tegels breed.

Wandelend met mijn boodschappentasje en zonder pet wordt ik wel gegroet en krijg ik (meestal) wel de voorrang waar ik er recht op heb. Blijkbaar zie ik er dan ineens totaal anders uit terwijl ik toch echt dezelfde wandelaar ben.

Ondanks deze negatieve ervaringen heeft het ook positieve effecten als ik met pet op loop. Kinderen en jongeren groeten weer wel. Vaak wordt er door de jongelui heel spontaan gegroet en kijken nog een keer extra om of er soms een praatje te maken valt. Gaan we toevallig dezelfde kant op dan ga ik het gesprek graag met ze aan. Kinderen en pubers kunnen heel gezellig zijn en hebben blijkbaar toch een iets flexibeler geest als het gaat om het dragen van pet.

 Wil je voor vol aangezien worden?
‘PETJE AF’

DSC_0483


6 reacties

Bewegen…….in de sauna

Bewegen in de sauna…….
Niet. Minimaal bewegen. Zitten, warm worden, blijven zitten tot je zweet. Met een rood hoofd puffend uit de sauna lopen en dan afkoelen tot je kippenvel krijgt. Niet in het ijskoude dompelbad maar buiten zittend op een bankje in de sneeuw tot het haar op je armen en benen mee begint te deinen in de wind. Tijd om het volgende bad op te zoeken.

Vriendin Aafke en ik dompelen ons af en toe in deze poel des verderfs om samen de hitte trotseren,  het lijf op adem te laten komen van de kou en onze harten te verwarmen aan de meelevende gesprekken die we voeren.

Na de eerste afkoeling laten we ons in het warme bubbelbad zakken waar we bij kunnen kletsen. Over ditjes en datjes want rondom ons zitten te veel rode oortjes die meeluisteren. Te grote (privé)kwesties laten we zo wie zo rusten. Niet alleen ons lijf wil tot rust komen onze geest ook.

Wanneer we uitgebubbeld zijn laten we de inwendige mens verwennen onder het genot van een wit wijntje. Eén wijntje want 2 kan het lijf en de geest niet aan, dan vallen ze in slaap.

Na de spijs en wijn kiezen we voor het kruidenbad. Daar, onder gedompeld in het zacht geurende eucalyptus water golven we op rustige sfeervolle muziek met onze gedachten in de zen modus. Om ons heen is het donker. Het enige licht, een klein gedempt lichtje onder water, maakt de golfjes rondom ons zichtbaar en laat ze weer verdwijnen. De rust, de warmte de geuren en de muziek houden ons lang in hun greep. Dan plots staat er iemand op en is de magie verbroken. Zullen we? Zullen we naar het volgende bad gaan? Zwaar onder invloed van de rust kruipen we uit onze de zenmodes

Nog even rechtop zitten in de infraroodcabine  waar het klein, snel heet wordt en luidop gesprekken gevoerd worden brengen ons het laatste stukje richting aarde. Als de hitte niet meer te houden is vertrekken naar het laatste bad, het zwembad.

Een buitenbad onder de sterrenhemel. Niet te groot maar met heerlijk verkoelend water welke de huid tot rust laat komen. Het briesje op het gezicht laat ons brein afkoelen en weer tot leven komen. Nog even dobberen en sterren kijken voor we richting huis vertrekken. De echte wereld weer in. In de beslotenheid van de sauna en de tuin konden we ons laven aan de warmte, de rust, het eten en elkaars gezelschap. Gereset rijden we naar huis en spreken af niet zo lang meer te wachten met het volgende saunabezoek.

cottage-409382_640

Happy Weekend.


7 reacties

Bewegen met het vliegtuig

Bewegen met het vliegtuig. Ik weet het weer, hoe het is, waarom ik niet vliegen wil. Een hobby zal het nooit worden. Niet omdat ik bang ben om te vliegen. De eerste keer dat ik gevlogen heb was even wennen maar vliegangst, ik ken het niet. Daar zit het hem niet in.

Een uurtje of 4 vliegen doet me niet veel, dat kan mijn lijf en geest wel aan. Toch zal ik niet snel voor het vliegtuig kiezen. Als het kan dan stap ik liever in de auto ook al doe je er dan 3 keer zo lang over.

Het valt overigens nog te bezien of het wel 3 keer zo lang is met de auto. Als wij gaan vliegen dan zitten we altijd waar vandaan we ook vertrekken een uur rijden van het vliegveld vandaan. Daar komt bij als je vanaf Schiphol vliegt er zeker voor de wat grotere vluchten minimaal 2 uur vooraf aanwezig moet zijn.

p1000431Inchecken kun je tegenwoordig thuis al, wat aanmerkelijk scheelt qua wachttijd. Maar je koffer moet je nu eenmaal 2 uur van te voren inleveren. Dat moet je trouwens tegenwoordig ook al zelf doen. Er staat wel een hostess bij die alles in goede banen moet leiden maar toch aanmerkelijk minder dames dan vroeger bij het inleveren van de koffers.

Het lijkt sneller te gaan, het zelf inchecken en labelen van de koffers. Of dat werkelijk zo is heb ik nog niet helemaal duidelijk in beeld. Het zelf bezig zijn met de koffers geeft zo veel afleiding dat het wachten in ieder geval korter en minder vervelend lijkt.

Maar dan begint na de diverse pascontrole’s  en het scannen van de handbagage en jezelf toch het grote wachten. Ja je kunt gaan schoppen maar mij komen de winkels op het vliegveld over het algemeen over als overbodige luxe die ik thuis ook niet of nauwelijks koop. Taxfree en nog niet te betalen. We sloffen soms de winkels in maar zijn er snel klaar mee over het algemeen. Een boeken- en tijdschriftenwinkel wil onze aandacht wel wat langer vasthouden maar meestal heb je allang een boek in de tas zitten.

Als ik daar dan zit te wachten komt het hoofdrekenmachientje snel te voorschijn om te berekenen dat ik met de auto al bijna op de helft van de reis zou zijn voordat je überhaupt in het vliegtuig zit.

p1000433

Het prettigst vind ik het om op zo normale tijden te vliegen met zo min mogelijk tijdsverschil. Vroeg opstaan om te gaan vliegen is geen punt maar als ik in de nacht moet vliegen ben ik er naar helemaal kapot. Ik kan met geen mogelijkheid slapen in een vliegtuig en zit mezelf helemaal in de weg en kapot.

Je kunt overwegen om meer beenruimte te kopen maar dan nog vraag ik me af of dat voordelen biedt. Kortom ik kom na zo’n nacht/reis helemaal brak en gaar het vliegtuig uit vallen met nog een lange dag voor me plus een aantal dagen die ik nog nodig heb om bij te komen.

Met de auto reizen is ook vermoeiend maar dat doen we gelukkig niet ‘s-nachts. Als het aantal kilometers te veel is voor één dag dan nemen we een hotelletje tussendoor. Maar soms kun je niet anders dan met het vliegtuig, helaas.

Zo, mijn klaagzang zit er wel weer op want bij het bekijken van de vakantiefoto’s komt gelijk de gedachte naar boven dat ik best weer terug wil om nog meer van het land te kunnen zien.

Meestal gaat er een lange periode overheen voordat ik moed verzamelt heb om weer het vliegtuig in te stappen.  Maar nu even niet.

p1000430

 


4 reacties

Manege zonder drempels

004 Marjolein op de manege 2012

De ‘Manege zonder Drempels’ in Bennekom op de Veluwe is een manege waar voornamelijk Meervoudig gehandicapte kinderen en jong volwassenen met deze aandoening kunnen paardrijden. Je zult denken, hoe doen ze dat dan? Het klinkt misschien gek maar het idee is niet eens zo moeilijk maar de uitvoering des te meer.  De kinderen en jong volwassenen liggen op een ‘bed’ tussen de ruggen van 2 paarden in. Ga maar eens bedenken hoe je zoiets kunt realiseren. Het idee en de uitvoering van deze constructie is van Johan Roelofsen en steeds verder door ontwikkeld tot de huidige modellen.

P1050019

Door middel van een aangepaste tillift  worden de kinderen en jong volwassenen op het huifbed getild waar dan met behulp van kussens en het aanspannen van riemen een zo comfortabel mogelijk plekje wordt gevonden om tijdens de rit van 20 minuten te kunnen ontspannen en genieten. Lekker toe gestopt tegen de eventuele kou zijn ze klaar om te vertrekken. Doordat de kinderen min of meer tussen de ruggen van de paarden in liggen worden ze optimaal door bewogen wat de nodige gunstige effecten met zich mee kan brengen. Meervoudig gehandicapten mensen hebben vaak veel spanning in hun lijf die door de het bewegen van de paarden tot een grote of totale ontspanning kan leiden. Daarnaast kan het een gunstig effect op de darmen geven. Het paardrijden kan mogelijk meer fijne effecten opleveren maar dat is voor ieder persoonlijk. Gewoon uitproberen.

Daarnaast heeft de manege logeer/vakantie mogelijkheden voor gezinnen en woongroepen met Meervoudig gehandicapte kinderen. Op een rustige locatie dichtbij het centrum van Bennekom en Ede kun je vakantie houden en gelijktijdig gebruik maken van het huifbed rijden. Tijdens deze tochten kan de gebruiker(ster) en begeleider rekenen op de volledige aandacht van de koetsier. Alles gaat op een ontspannen manier en relaxt tempo. Wij wonen er te dichtbij om te gaan logeren en dat is best een beetje jammer. Het is een rustige locatie dichtbij het centrum van Bennekom en Ede waar je heerlijk kunt genieten.

De ‘Manege zonder Drempels’ krijgt geen subsidie of geld uit een ander potje om de organisatie draaiende te houden. Ze moeten hun broek helemaal zelf ophouden en zijn daardoor afhankelijk van de inkomsten uit de gastverblijven, sponsorgeld, giften van ouders, clubs en dergelijke. Kleding en cartridges worden verzamelt. Opbrengst van de verkoop van kerstkaarten en hobby artikelen die worden gedoneerd. Soms ontvangen ze een gift van mensen of bedrijven die voor hun feest, huwelijksfeest, verjaardag enzovoort geld hebben gevraagd voor de ‘Manege zonder drempels’. De inkomsten van de gastverblijven zijn niet voldoende om het hele project uit te betalen om de simpele reden dat dit project te kleinschalig is. Daarbij komt dat ze voor de verhuur van de gastenverblijven zeker niet de hoofdprijs vragen. Ieder jaar is het weer een puzzel om de begroting rond te krijgen. Zelf proberen ze de kosten zoveel mogelijk te beperken door met een handje vol vaste medewerkers en een groot aantal vrijwilligers te werken.

12705789_1050830691643206_6759708318260647370_n

Gister morgen zijn er opnames voor ‘Nederland heeft het’ van RTL 4 gemaakt. Zondag 21 februari om 16.00 uur worden de opnames uitgezonden. Zaterdag 27 februari is er nog een herhaling van het programma, als je zondag niet in de gelegenheid bent. Het is werkelijk de moeite waard om even te kijken. Heb je iemand met een ‘MCG’ kind die graag eens zorgeloos op vakantie wil. Vertel dat de ‘Manege zonder Drempels’ bestaat en een prima locatie is om vakantie te houden. Alles is aangepast, geen extra spullen meenemen. Het staat allemaal klaar. Ook voor woongroepen is er plaats.  Zoek je voor jezelf of een club waar je bij hoort een goed doel om geld te doneren, kijk eens op de website van ‘Manege zonder Drempels’ . Ik weet zeker dat je het een perfect doel zult vinden.

En wat hebben wij nu voor een lijntje met de ‘Manege zonder Drempels’? Misschien voelde je het al aankomen. Onze oudste dochter is een Meervoudig gehandicapt kind. Bijna 30 jaar komen wij al bij de ‘Manege zonder Drempels’. We hebben het bijna vanaf het begin mee beleeft en zien groeien. Ze doen zoveel goed en mooi werk dat hulp in de vorm van geld en vrijwilligers, oude kleding en wat al niet meer altijd nodig is en door moet gaan. Door mijn verhaal hoop ik dat mensen, organisatie’s en bedrijven nog eens goed naar hun goede doelen kijken of de ‘Manege zonder Drempels’ er soms ook nog bij kan. Of als er ieder jaar een ander doel gekozen wordt laat dit jaar de ‘Manege’ in aanmerking laten komen. Kijk voor contact en meer gegevens op de website van ‘Manege zonder Drempels’. Mochten jullie de ‘Manege’ als goede doel van het jaar of nog beter voor meerdere jaren opnemen in de begroting dan is mijn dank enorm groot.   

Kijk hier voor meer gegevens, vrijwilligerswerk en donatie’s  ‘Manege zonder drempels’

P1050005

Vind je dit leuk, deel het blog over de manege dan op je eigen Facebookpagina.

 

Ps. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik Leuk!!!


4 reacties

Bewegen…….met de Cuore

Mijn autootje is vandaag weer voor de keuring geweest. Dat geeft hier in huis gelijk de nodige hilariteit. Jouw auto staat alleen maar onder de carport. Dat zijn dure kilometers die auto van jou hoor. Hoeveel kilometer heeft hij gereden dit jaar? En zo gaat het maar door. Ja ik weet, ik gebruik hem niet veel maar ik kan nog steeds geen afscheid van hem nemen. Toen de kinderen op de lagere school zaten hadden we net als zoveel mensen maar één auto. Er was gewoon geen geld voor een 2e. Echt handig was het niet met 3 kinderen. De oudste is 17 maanden ouder dan de tweeling en met haar hebben we veel getobd. Ze heeft vaak en veel in het ziekenhuis gelegen. Je begrijpt dat het hier soms knap spitsuur is geweest. Als de oudste in het ziekenhuis lag of weer voor controle terug moest gebruikte ik wel onze auto. Wim werd dan door een collega gehaald en samen reden ze dan naar het werk. Of we leende de auto van mijn vader en soms die van buren.  Niet veel mensen hadden toen 2 auto’s. Dus alle auto’s die er waren stonden stil te staan op de werkplekken van de heer des huizes. Het was niet anders.

Toen de ziekenhuis bezoeken minder werden begon de periode van kinderen naar sport, vriendjes en vriendinnetjes brengen.  Ondertussen ook nog trachtend het eten op tijd op tafel te hebben. Wim ging ‘s-avonds vaak werken en dan was het niet handig als je pas om 19.00 uur aan tafel zat. Wat heb ik het vaak verfoeid dat we maar één auto hadden. We waren niet de enigen hoor. Er waren wel steeds meer gezinnen waar een 2e auto was maar echt snel ging dat nu ook weer niet in die tijd. Hoog op mijn wensenlijstje stond dan ook een autootje voor mijzelf waardoor ik niet meer zo afhankelijk zou worden.

Nadat de kinderen naar het middelbareschool  gingen ben ik weer buitenshuis gaan werken. Veel eerder kon het ook niet, de oudste had nog steeds veel zorg nodig. Ik wilde wel graag eerder gaan werken maar de omstandigheden lieten het gewoon niet toe. Toen ik dan eindelijk wel kon gaan werken kwam de 2e auto weer in beeld.

Eindelijk was het zover. Eerst heb ik samen met een vriendin een auto gehad. Ieder had een week de auto. We tankten hem af en brachten hem naar de ander. Als er wat was in de week dat je geen auto had konden we het vaak onderling wel regelen gelukkig. Ongeveer 1½ jaar hebben we dit volgehouden totdat mijn vriendin een andere baan kreeg en de auto niet meer nodig had. Ik heb hem toen van haar overgenomen en sinds die tijd heb ik dus zelf één. De kinderen waren toen al 17 en 15 jaar en konden zich zelf redden. Voor het halen en brengen naar de sportclub had ik hem niet meer nodig. Door die auto was het ook mogelijk om buiten ons dorp te gaan werken. Je horizon wordt enorm verbreedt als je in het bezit bent van je eigen auto. Ik heb er dan ook volop gebruik van gemaakt en van genoten.

Nu ik niet meer werk en Wim nog maar één dag in de week werkt zouden we misschien met één auto kunnen doen. Maar ik kan nog geen afscheid van hem nemen. De kinderen gebruiken hem nu nog wel eens. Zelf gebruik ik hem vaak op die ene dag dat Wim werkt. Klusjes of uitstapjes die hem niet zo interesseren onderneem ik dan. Heerlijk even mijn eigen ding doen.

Vandaag is hij dus weer gekeurd en staat hij weer onder de carport. De rekenwonders hier in huis hebben al even snel berekend dat het weer dure kilometers zijn geweest dit jaar. Dat klopt wel maar erg veel kost hij nu ook weer niet in zo’n jaar.  Als hij kapot gaat komt er ook geen nieuwe. Dat is wel zeker maar zolang hij het nog doet moet hij nog meer even blijven staan daar onder die carport. Ik heb nog even tijd nodig voor het afscheid. images (1)

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vink ik leuk!!!