Bewegen en nog veel meer

Bewegen kan altijd en overal


11 reacties

Maatschappij van weldadigheid, wandelen rond Frederiksoord 2

Vorige keer lazen we dat Johannes van den Bosch door middel van crowdfunding voldoende geld opgehaald had zodat hij grond kon kopen en huizen voor zijn gezinnen bouwen.

P1010295Toen de eerste huizen klaar werden de gezinnen die in aanmerking kwamen al snel ontvangen. Zij voeren met de boot vanaf Amsterdam naar Steenwijk waar vandaan nog een paar uur met paard en wagen over hobbelige paden naar Frederiksoord gereden moest worden. Bij aankomst kreeg jong en oud nieuwe kleding.  Dat het allemaal de zelfde kleding was enkel verschil in maten moesten ze maar voor lief nemen. De meesten mensen waren blij met het nieuwe stel kleren. Vaak droegen ze al jaren het zelfde. De kleding werd jaar op jaar hersteld en vaak hadden ze niet meer dan één stel, dus iets nieuws was van harte welkom.

De volgende dag nadat de gezinnen aan waren gekomen konden ze gelijk aan het werk.  Veenplaggen steken. Het turfplaggen was nodig voordat de grond als landbouwgrond gebruikt kon worden, bovendien werden de plaggen gebruikt om mee te koken en het huis enigszins te verwarmen. Hard werken dus.

De kinderen werden verplicht 6 dagen in de week een paar uur per dag naar school te P1010278gaan. Johannes van den Bosch meende wanneer het analfabetisme verbannen werd je armoede de baas kon worden en dat was tenslotte zijn oorspronkelijke doel. Hij stelde in 1818 al de leerplicht in voor de kinderen in de kolonie waar de rest van de Nederlandse kinderen nog tot begin 20e eeuw op moesten wachten.

Veel stelde die leerplicht nog niet voor. De kinderen kregen maar en paar uur per dag les om de eenvoudige reden dat de andere uren gewerkt moest worden. Bovendien als de oogst binnen gehaald werd gingen de kinderen helemaal niet naar school. Iedereen die helpen kon hielp mee de gewassen van het land halen. Toch duurde het niet lang of de kinderen uit de kolonie konden lezen en schrijven terwijl dat in de rest van Nederland bij lange na niet het geval was.

P1010289Zieken had je niets aan. In zoverre, werken was dan niet mogelijk. Johannes van den Bosch vond dat er medische zorg nodig was om de mensen weer gezond te maken en te houden. Door een cent per week op het salaris van de arbeiders in te houden was het mogelijk medische zorg te bieden die er nodig was. In eerste instantie had de zorg nog niet veel om het lijf maar in de medische wetenschap maakten eveneens grote sprongen. Doordat in de kolonie ieder die zorg nodig had het ook kreeg daalde de sterfte. Vooral de kindersterfte daalde fors zelfs tot ver onder de 50%. Met deze inhoudingen specifiek voor de medische zorg had Johannes van den Bosch als eerste een ziekenfonds ingesteld.

Het succes van de Kolonie was zo groot dat er in de Zuidelijke Nederlanden, wat tegenwoordig België is, ook een Kolonie van Weldadigheid werd gesticht uit de ingezamelde middelen van Johannes van den Bosch. Dicht bij de Nederlandse grens in het dorpje Wortel kwam een vrije kolonie en bij Merksplas een onvrije kolonie. De onvrije kolonie werd een bedelaarsgesticht net als het gesticht Ommerschans bij Veenhuizen.

Natuurlijk was niet iedereen even blij met zijn nieuwe bestaan. De betutteling was groot en er waren meer verplichtingen dan vrijheden. Iedereen had de plicht om zondags naar de kerk te gaan. Het gebruik van alcohol was verboden en je gedrag moest onberispelijk zijn.

Soms vertrokken er mensen uit de vrije kolonie die de betuttelingen van hogerhand zat werden. Zij wilden het geluk buiten de kolonie zoeken. Het vinden van werk buiten de kolonie was niet altijd een succes en vaak ontdekten de ‘vluchtelingen’ dat het buiten de kolonie ook niet was wat ze zochten. Terug keren naar de kolonie kon maar moest eerst aangevraagd worden en beoordeeld door een commissie. Meestal werd het zo’n verzoek afgewezen, lastpakken waren ze niet zo dol op tenslotte.

P1010307De ‘vluchtelingen’ wilden vaak liever niet ver bij de familie in de kolonie vandaan wonen. Wonend in een plaggenhut dichtbij de familie in de kolonie was vaak de enige manier om te overleven. Zo hoopten ze nog een graantje mee te pikken van wat ze uit vrije wil moesten missen. Binnen de kolonie hadden ze werk gehad maar daar buiten vielen ze vaak weer terug in armoede.

Volgende keer, financiële problemen door het succes van de Maatschappij van weldadigheid en ‘Unesco Werelderfgoedlijst’

p1010340.jpg


7 reacties

Maatschappij van Weldadigheid, wandelen rond Frederiksoord 3

Vorige keer konden we lezen hoe Johannes van den Bosch Bosch een sociaal experiment startte en dat de ‘Maatschappij van weldadigheid’   een succes was en zeer vooruitstrevend wat betreft de voorzieningen.

Door het succes van de kolonie werd er een tehuis voor bedelaars uit de stad gesticht. Daar kon je echter meer mensen in kwijt, niet alleen bedelaars maar ook veteranen en oude van dagen die te lastig werden. Het kwam nogal eens voor dat kinderen vader of moeder zat waren en tegen een kleine vergoeding opa of oma opgeborgen. Ver weg in Drenthe gaven ze voor de kinderen geen last meer en konden zij verder met hun leven. Later wilden de ouden van dagen graag naar de Maatschappij van Weldadigheid toe. Ze wisten dat daar altijd een bord eten klaar stond en je verzorging kon rekenen.

De opzet van het bedelaarsgesticht sloeg zo goed aan dat er nog een tehuis gebouwd werd maar nu voor geesteszieken en mindervaliden. Mensen waar de gemeenschap niet goed raad mee wisten vonden een in Veenhuizen een betere opvang dan in de steden.

Het concept van de diverse tehuizen waarin zieken verzorgd werden en ouden van dagen rust konden vinden was een geweldige uitvinding. Doordat de steden maar mensen bleef sturen die zorg nodig hadden ontstond er een situatie waarin meer monden gevuld moesten worden dan er arbeiders waren die gewassen konden verbouwen om die monden te vullen. In 1859 werden de gestichten in Veenhuizen en de Ommerschans overgenomen door het rijk en werden Rijksinrichtingen. De vrije koloniën bleven nog jaren bestaan omdat zij zelfvoorzienend  en succesvol waren.

In 2018 is het 200 jaar geleden dat Johannes van den Bosch zijn sociale experiment startte en hierdoor het landschap in Drenthe op diverse plekken zijn karakteristieke vorm heeft gekregen.  Op initiatief van de provincie Drenthe is de ‘Maatschappij van Weldadigheid’ voor gedragen voor de Unesco Werelderfgoedlijst. Zowel de Staat der Nederlanden als België ondersteunen dit initiatief. Het is nog even afwachten of dit gaat lukken maar ik hoop het van harte.

Waarom een verhaal over de ‘Maatschappij van Weldadigheid’ schrijven?
Wanneer je ‘Frederiksoord’ noemt als vakantieadres weet bijna niemand waar het ligt en wat er te beleven is. Wat ga je daar nou doen en ligt dat niet ergens bovenin Drenthe? Wij waren er ook nog nooit geweest, beetje bevooroordeeld misschien? Maar wanneer je rond struint in ‘Frederiksoord’ en over de geschiedenis leest en een museum bezoekt kom je tot het besef dat het zo jammer is dat niemand weet waardoor het landschap zijn unieke vorm heeft gekregen. Daar wilde ik graag  over schrijven een heel klein beetje verandering in wilde brengen, voor zover dat natuurlijk mogelijkheid is. Het is zo’n bijzonder stukje landschap en geschiedenis van Nederland dat het niet verloren mag gaan en meer aandacht verdiend dan het nu krijgt. Dit Drentse landschap hoort zeker in het rijtje van bijzonderheden als Marken, Urk, Amsterdam en Keukenhof thuis. Johannes van den Bosch heeft Nederland met zijn project een richting op gestuurd die mede door hem bepalend is geweest voor de identiteit van ons als Nederlander.
Mijn verhaal is bij lange na niet volledig. Er valt nog veel meer te vertellen, te beleven, te zien en te ontdekken. Je kunt prima wandelen, fietsen en met je autootje rondtuffen rondom ‘Frederiksoord’, Veenhuizen en Ommerschans. Gewoon een aanrader om er vakantie te vieren, het landschap en zijn bijzondere geschiedenis te ontdekken.

Wandelen in de Kolonie van Weldadigheid:
Er is een boekje met wandelingen rondom Frederiksoord en Wilhelminaoord. Daarin staat ook een beschrijving van wat je onderweg tegen komt. Het boekje is te koop in het dorpshuis in Wilhelminaoord en museum De Koloniehof in Frederiksoord. Bovendien zijn de wandelroutes ook te vinden op wandelenindekolonie.jouwweb.nl

Meer informatie over de ‘Maatschappij van Weldadigheid’
Een paar musea:
De Koloniehof te Frederiksoord     dekoloniehof.nl
Het Gevangenismuseum                  Gevangenismuseum.nl
Gevangenismuseum te Merksplas Gevangenismuseum.be

Boeken over de ‘Maatschappij van Weldadigheid’
Koloniën van Weldadigheid, Wil Schackmann
Joden op de Pol 1820 – 1890, Geert Groen
Het pauperparadijs, Suzanna Jansen
Hollands Siberië, Mariët Meester
Koloniekak, Mariët Meester
De proefkolonie, Wil Schackmann
De bedelaarskolonie, over de Ommerschans, Wil Schackmann
De kinderkolonie, over Veen huizen, Wil Schackmann

P1010281


3 reacties

Maatschappij van weldadigheid, wandelen rond Frederiksoord 1

Begin negentiende eeuw hadden de Nederlanden net hun eerste koning, Koning Willem I, maar was het armoe troef voor de bevolking. De eeuwen daarvoor dachten de mensen dat alles de wil van God was en daar kon je niet aan doen of je mocht er zelfs niets aan doen. Daar kwam begin negentiende eeuw langzaam verandering in. De wetenschap brak meer en meer door en de mensen begonnen zelf na te denken in plaats van alles gelaten over zich heen te laten komen.

P1010317In 1818 had de visionair Johannes van den Bosch zo zijn ideeën hoe hij de bevolking zou kunnen helpen een beter bestaan op te bouwen. Al jong een hoge plaats in het leger verworven door zijn intelligentie, zag hij hoe de mensen leden onder armoede en ziekte. Daarbij wist en zag hij dat de ze wel degelijk bereid waren te werken, als er maar werk was en als ze maar werken mochten.

Het idee, de armsten van de bevolking naar een kolonie zenden om daar een eigen stukje land te bebouwen en zichzelf voorzien in de eerste levensbehoefte. Vervolgens konden ze wellicht iets meer verbouwen zodat de rest van de bevolking, vooral in de steden meer groente, granen en melkproducten aangeleverd kregen. Veel vrienden, de toenmalige Rotary, zagen zijn idee wel zitten.

Zo begon Johannes van den Bosch door middel van een soort crowdfunding geld in te zamelen voor zijn kolonie. De inzameling was zo’n succes dat hij in dat zelfde jaar nog over kon gaan tot aanschaf van grond voor zijn project. De keuze viel op grond dichtbij Steenwijk, een woest en onontgonnen veengebied in Drenthe.

Bouwaanvragen en vergunningen waren toen niet nodig zodat hij direct met de bouw P1000960van de huisjes waarin hij de arme gezinnen wilde huisvesten kon beginnen. Keurig in het gelid, allemaal even groot en met een zelfde hoeveelheid grond eromheen. De allerarmsten waren welkom.

Buiten de arme gezinnen kwamen er ook weeskinderen. Weeskinderen, als ze groot genoeg waren, wilde hij eveneens op het land laten werken net als de gezinnen. Diverse gemeenten selecteerden de allerarmste gezinnen en weeskinderen om richting Drenthe te gaan waarop het project kon beginnen.wp-image-1203056055

Volgende keer, de opkomst van de Maatschappij van Weldadigheid.


12 reacties

Wild Coast Zuid-Afrika – Camera beschadigd.

Tijdens de vakantie kan er van alles misgaan met je camera. In het water of ravijn laten vallen of op de grond laten stuiteren. Een golf water of de koffie van je buurman er overheen noem het maar op. Natuurlijk liet mijn ‘geluksmomentje’ met m’n camera mij deze vakantie niet in de steek.

p1020150Na een aantal wildreservaten vertrokken we richting kust. De Indische Oceaan wel te verstaan. Ik ben nooit verder gekomen dan de Middellandse Zee of de Noordzee. Reuze interessant die Indische Oceaan die ik wilde graag van dichtbij bekijken. Na een lange reis streken we dichtbij  zee neer in een stukje paradijs. Een fijn resort waar ieder zijn eigen vakantieverblijf had, met een geweldig restaurant waar de beste Afrikaanse wijnen geschonken werden.

p1020145Toen we arriveerden was er voldoende tijd voor het diner om langs het strand van die Indische Oceaan te wandelen. Bijna de hele groep heeft de koffers in de hoek gegooid en verdween richting Oceaan. We wilden hem zien, voelen en ruiken. Het wolkendek trok boven ons dicht maar dat weerhield niemand. De volgende dag stond een wandeling rondom en langs de kust gepland, er kwam nog voldoende tijd en ruimte om die ene sublieme foto van de zee te maken.

De volgende dag liet de zon zich van zijn beste kant zien en wandelden we over glooiende, groene heuvels en langs ruige kust met de mooiste vergezichten. Gevaren langs hoge rotswanden en gekeken naar jonge gidsen die van de rotsen af doken. Naar hartenlust werden er foto’s  geschoten. De wandeling heeft 3 x zolang geduurd doordat de fotografen onder ons maar niet op wilden schieten.

Aangekomen bij het strand was ze gegolfd door de harde wind met daaroverheen een héél dun laagje zwart zand. Dat was mooi, daar moest ik  ‘DE’ beroemde wereldfoto van maken. Op de knieën en een mooi lang vergezicht van strand maken. En toen ging het mis. De wind was hard, het zwarte zand stoof over het strand en zomaar pardoes mijn camera in. Had ik met mijn kont naar de wind moeten gaan liggen? Waar kwam die wind eigenlijk vandaan?

De hele vakantie heb ik mijn best gedaan om de nieuwe camera niet te beschadigen, tasje in, tasje uit en maar druk zijn met dat ding. En daar met mijn knieën in het zand vlogen de zandkorrels zo de camera in. Een mooi gespikkelde lens was het resultaat. Vooral bij het in zoemen waren de korrels op de  foto’s goed zichtbaar.  Het heeft wel een aantal dagen gekost om over die gezand straalde lens heen te komen.

Foto’s wandeling Wild-Coast.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Later las ik dat het risico om zand in je lens te krijgen  bij harde wind erg groot is. Wil je toch graag fotograferen dan is het raadzaam om een plastic zak over je toestel heen te trekken, met een klein gaatje voor je lens. Nog verstandiger is het om helemaal niet te fotograferen. Dat is echter een groot dilemma, geen foto betekent nooit meer een foto van dat mooie plekje. Je komt niet overal een tweede keer..


Een reactie plaatsen

Lesotho, een land middenin Zuid-Afrika

p1020052Lesotho is een land omgeven door bergen midden in Zuid-Afrika. Het wordt ook wel ‘Het dak van Zuid-Afrika’ genoemd. Het laagste punt ligt op 1400 m. en 80 procent ligt boven de 1800 m. met als hoogste punt 3482 m.

Doordat het land omgeven is door bergen is het wat mij betreft een intrigerend land. Daar wilde ik graag over de rand van de bergen kijken wat voor land dat nu precies is. Je kunt er alleen via (berg)passen komen. Snelwegen zijn er niet en alleen met een 4 x 4 drive kun je de passen op.

Het is geen welvarend land, ongeveer 68% van de bevolking leeft onder de armoede grens. Door het klimaat is het lastig gewassen te kweken. Er worden Merino schapen gehouden voor de wol veel meer dan dat levert het land niet op . Momenteel heerst er een hongersnood van grootse omvang. Al lange tijd heeft het niet geregend in Lesotho waardoor er geen of nauwelijks landbouw mogelijk is. De rivieren drogen steeds verder op waardoor de situatie voor de bevolking alsmaar verslechterd en het eind is nog niet in zicht.

De kindersterfte in Lesotho is hoog en onder de volwassen bevolking zijn er veel HIV en AID’s besmetting. Cultuur (condooms), bijgeloof en een groot tekort aan medische hulp zijn debet aan al deze problemen. In heel Afrika is men trouwens niet dol is op voorbehoedsmiddelen waardoor de problemen rondom AID’s ook in Zuid-Afrika een extra uitdaging is.

p1020089Via de Sani-pas hebben wij Lesotho bezocht. Tot mijn spijt konden we niet over het randje van de berg kijken. Een klein stukje het land in was er de mogelijkheid om de hut van een inwoner te bezichtigen waarna we alweer terug gingen om de lunch te gebruiken. De hut van binnen bekijken heb ik achterwege gelaten. Ik voel me altijd een beetje ongemakkelijk bij dit soort dingen (attracties). Binnen gluren hoe arm ze wel zijn. Achteraf bleek dit een bron van inkomsten te zijn voor deze mensen. De bewoners zijn niets te kort gekomen omdat wij niet gingen kijken want de gidsen zorgden voor de giften die bij de prijs van de excursie in zat, gelukkig voor hen.

Je moet je niet te veel van voorstellen van zo’n restaurant. Binnen was het behaaglijk en het zag er knus en gezellig uit maar van buiten leek het meer op een schuur. Het eten was er eenvoudig maar heerlijk overigens net als de wijn. Voor mijn gevoel ook hier weer erg tegenstrijdig om wijn te gaan drinken als je weet dat een groot deel van de bevolking honger heeft. Daar tegenover staat wanneer je niets gebruikt ze ook niets verdienen.

p1020108In het restaurant hingen overal foto’s van gedenkwaardige gebeurtenissen op de Sani-pas. Beroemde sporters en personages die de weg naar Lesotho via de Sani-pas eerder wisten te vinden. Uitdagingen en mogelijkheden te over om de Sani-pas te bedwingen. Ongelooflijk mooi op welke manier je de pas op of af gaat, het is schitterend.

 

p1010987De autorit over de Sani-pas was prachtig. Het was niet mogelijk om snel te rijden door losse stenen en steile gedeelten naar boven. Dat gaf ons allte tijd om te genieten van het uitzicht. Uiteraard zijn de nodige stops gemaakt om foto’s te kunnen maken. Later kwam er een dikke mist opzetten wat het landschap als een dikke deken omsloot en er niets meer te zien was. Gelukkig, het grootste gedeelte hadden we zonder mist afgelegd.

 

De nationale dracht lijkt op een deken zoals de man op de foto draagt. Ik dacht uit armoede maar in het restaurant droegen ze er ook één alleen kleurrijker en met een mooie speld vastgezet.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


2 reacties

Nelson Mandela Zuid-Afrika

p1010944Nelson Mandela de trots van Zuid-Afrika. Het is een held die zijn weerga niet kent. De apartheid in Zuid-Afrika is hoofdzakelijk door hem afgeschaft maar of dat de oplossing is voor het land?  Natuurlijk ongelijkheid omwille van kleur, ras of geloof is niet gewenst maar voorkeursbehandeling op de blankers omdat je een zwarten bent is niet altijd verstandig zelfs voor Zuid-Afrika niet. Afschaffen van de apartheid is meer dan een papiertje ondertekenen. Het land staat voor enorme reorganisaties en dat al vanaf 27 april 1994.

Boerderijen worden genationaliseerd en aan de zwarte bevolking (terug) gegeven. Veel van deze mensen hebben als personeel op de boerderijen gewerkt en gaan verder met het bedrijf. Helaas, veel van deze bedrijven zijn binnen 5 jaar failliet, niemand heeft meer iets aan de boerderijen. Verwaarloosd en vaak totaal verwoest worden ze achtergelaten. De bevolking heeft nog veel te leren.

Zo gaat het inmiddels ook met de sportclubs die op (hoog) niveau spelen. Rugby, cricket en p1000753voetbal zijn nationale sporten in Zuid-Afrika. Clubs die op topniveau spelen in de wereld lopen voor een groot deel leeg. De regering wil de verhouding blanke- en zwarte spelers gelijk hebben, vaak met desastreuze gevolgen. Goede blanke spelers worden verwijderd om vervangen te worden door zwarten waarna de prestaties van de club flink achter uit holt. Zeker de zwarten zijn talentvol maar de clubs selecteren niet op kleur. Talent en prestaties zijn in de sport belangrijker. Ga je andere eisen stellen dan talent dan kan dat bepalend zijn voor het niveau van de club. De blankers zoeken veelal hun heil in het buitenland vanwege deze maatregel en zijn niet meer beschikbaar voor hun eigen land.

Nelson Mandela heeft een prestatie verricht door de apartheid in Zuid-Afrika af te schaffen maar de huidige president Zuma heeft een zware taak om alles wat naar apartheid riekt op de juiste manier weer recht te zetten. Het kost enorm veel geld en daar komt bij dat de zwarte bevolking vaak niet in staat is om datgene wat er opgebouwd is in stand te houden of zelfs maar voort te zetten. Cultuur, bijgeloof en corruptie staat in de weg om het land op te bouwen en uit de financiële problemen te helpen.

Freedom Day, de nationale feestdag waarop men terugdenkt aan de eerste democratische verkiezingen van 27 april 1994. De dag waarop Mandela de eerste democratisch gekozen president van Zuid-Afrika werd. Alles is veranderd na 1994!  De Zuid-Afrikanen spreken over voor 1994 en na 1994.

Wat hebben we gezien? Het huis van Nelson Mandela, de wijk Soweto waar het huis staat, standbeelden, een klein museum wat verbouwd wordt en 3 x zo groot gaat worden. Er is altijd wel een plek waar hij gestudeerd, geleefd of gewoond heeft en welke vereerd moet worden. Robbeneiland, het eiland waar hij lange tijd gevangen is gehouden hebben we gelaten voor wat het was. De mogelijkheid om er te gaan kijken was er wel maar de drang om Kaapstad in te gaan was groter dan Robbeneiland te bezoeken.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

P.s. In Zuid-Afrika spreken ze zelf over ‘de zwarten’ en de ‘blankers’.
Informatiebron: J. de Vente, Wikipedia en het nieuws.


5 reacties

Kruger Wildreservaat, het lijkt zo vredelievend.

Het Kruger Wildreservaat is ontstaan rond 1890. Doordat de jacht eind 19e eeuw steeds intensiever werd o.a. door moderne wapens heeft de Volksraad van Transvaal een jachtverbod ingesteld tussen de Sabierivier en de Krokodilrivier.

Paul Kruger zelf een fervent jager zag wel in dat er op deze manier geen wild overbleef en stelde het Sabie wildreservaat in. Het eigenbelang zal zeker meegespeeld hebben. Kort daarop brak de 2e boerenoorlog uit waardoor er van bescherming weinig terecht kwam.

Na de oorlog werd de Brit James Stevenson-Hamilton eerste hoofdveldwachter. Stevenson was een groot natuurliefhebber en breidde het park steeds verder uit.

p1010028In 1926 werd het park als eerste Nationale park ingesteld en kreeg het de naam van grondlegger Paul Kruger, president van Transvaal destijds. Het park is inmiddels 20.000 m2 groot en grensoverschrijdend. Parken van Zimbabwe en Mozambique zijn opgenomen in het Kruger Park.

Het park heeft een groot aantal geasfalteerde wegen waardoor het wat minder wildpark lijkt. Later zijn we ook naar het Hluhluwe Wildreservaat geweest wat in privébezit is, in dit park zijn bijna geen verharde wegen waardoor je meer het idee van een wildreservaat hebt.

Ondanks die wat smalle asfaltwegen ben je toch echt wel in de wildernis. Rijdend in een grote 4W-drive en de vooral grazende dieren op enige afstand zijn,  lijkt het nogal vredelievend. Maar schijn bedriegt.

Een klein olifantenjong vond al die auto’s maar irritant en ging zo jong als hij was over tot de aanval. Het was ontroerend om te zien maar wij waanden ons onoverwinnelijk. We hadden even buiten de waard gerekend. Achter ons stond een hele grote olifant klaar om haar jong te verdedigen. Groot, breed en klapperend met haar oren stond ze de actie van het jong gade te slaan. Gelukkig kreeg het olifantenjong er genoeg van en liep het de struiken in waarop de olifant  achter ons aarzelend en treuzelend ook richting struiken vertrok.

De rangers/bestuurders van de 4-W-drive staan altijd in contact met elkaar. Mocht er een dier gespot worden van de Big-five dan geven ze dit direct aan elkaar door. Wanneer de ranger met zijn passagiers in de buurt is vertrek hij met gezwinde spoed naar de betreffende plek om iedereen mee te kunnen laten genieten van het gespotte wild.

Door die 4W-drive ben je redelijk veilig maar het zijn wel degelijk wilde dieren. Lotte heeft gezien en gehoord dat een luipaard een wrattenzwijn ving en de keel dicht gekneep tot hij dood was.  De jonge wrattenzwijntjes vlogen over de weg, zoekend naar een goed heenkomen. Maar wat moet je als zwijntje van een week of 2 oud zonder je moeder ook zij zullen de aanval van het luipaard niet overleven.

De avond van aankomst zijn we gelijk het park in gegaan en de volgende dag om 5.00 uur zi weer richting park vertrokken. De reden om zo vroeg te gaan was dat het heet zou worden. In de ochtend is het wild dan op zijn actiefst, de rest van de dag houden zich rustig en liggen op een schaduwrijke plek te slapen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Informatiebron: J de Vente, Wikipedia en een beetje van mijzelf inclusief de foto’s. Foto’s mogen niet gekopieerd of gebruikt worden voor andere doeleinden.