Bewegen en nog veel meer

Bewegen kan altijd en overal


6 reacties

Liebster Award

Nogmaals, dank je wel Esther voor de nominatie, een aantal vragen van de door mij genomineerde bloggers zal ik zelf ook beantwoorden. Ik heb er ook een aantal toegevoegd.

Wil je weten wie ik genomineerd heb klik dan hier.

Wat voor type ben je? Hoe sta je in het leven?
Over het algemeen een positief mens maar wel met een realistische blik de wereld inkijkend. Alleen als mijn darmen opspelen en pijn blijven doen dan kan ik daar behoorlijk radeloos en depressief van worden.

Schreef je al voordat je blogde?
Ja en nee. Soms wel en dan weer jaren niet. Meestal korte stukjes, verslagjes, overdenkingen en korte gedichtjes. Als ik het terug las dan vond ik het behoorlijk oubollig en was de manie weer een tijdje over.

Heb je lang nagedacht of je wel of niet zou starten met bloggen?
Ja, daar heb ik behoorlijk lang over gedaan. Wilde wel maar durfde niet. Nadat ik een interview in de zin gelezen had met GewoonAnneke heb ik eindelijk de knoop doorgehakt en ben begonnen.

Wat is het doel van je blog?
Ik schrijf voornamelijk over bewegen om mensen te inspireren ook iets te gaan doen. Vooral als je ouder wordt, maar ook als je nog jong bent is het belangrijk om actief te zijn en/of te blijven. Daarnaast schrijf ik over onderwerpen die hopelijk meer mensen zullen interesseren. Alles, soms niet, maar op een zo’n positief mogelijke manier. Negativiteit is er al voldoende in de wereld. Ik kan het ook slecht, gal spuien. Ik schaam me altijd als er rottigheid uit mijn pen of mond komt, vaak direct al en anders later. Ik kan me daar dagen druk over maken dat ik negatief ben geweest.

Wat zou je nog graag willen met je blog?
Een eigen domeinnaam en leren hoe ik een pagina naar mijn eigen idee kan invullen en veranderen. Die domeinnaam zal er misschien nog wel van komen maar het leren aanpassingen  en verfraaien van mijn pagina heb ik een hard hoofd in.

Wat houdt je verder bezig behalve bloggen of lezen we dat allemaal al?
Je leest al veel op mijn blog wat me bezig houd, maar er is meer. Onze uitwonende gehandicapte dochter is om de 14 dagen het hele weekend thuis en meestal plannen we visites en bezoekjes in deze weekenden. Ontvangen wij visite dan kan ik mooi mijn kook- en bak kunsten uitproberen op de visite. Naast deze weekenden komt er veel meer kijken bij het hebben van een gehandicapt kind. Soms/vaak kost het enorm veel tijd, maar we kunnen het, hebben de tijd en het is je kind dus we gaan er gewoon voor. Daarnaast fotografeer ik ook graag. Ik probeer overal informatie vandaan te halen om de foto’s steeds beter te maken. Ooit hoop ik nog een ander fototoestel te kunnen kopen zodat ik zelf meer in kan stellen.

Wat doe jij om fit te blijven?
Wandelen, golfen en soms fietsen. Hardlopen laat ik voorlopig maar voor wat het is. De blessures zijn bijna over. Een paar keer heb ik geprobeerd hard te lopen maar dat vond mijn knie niet zo leuk. Als ik nog lang actief wil blijven zal ik toch een beetje zuiniger op mezelf moeten worden. Geen hardlopen meer.

Wat zou je nog graag eens een keer doen, wat staat er bovenaan je to-do lijst?
Santiago de Compostella lopen. Het liefst in een keer. Bijvoorbeeld begin april vertrekken en eind juli begin augustus weer terug komen. Ik denk niet dat dit gaat lukken, maar in gedeelten de pelgrimstocht lopen mag ook. De plannen zijn er wel,  nu nog tijd en een geschikte datum vinden.

Waar kan je absoluut niet tegen?
Rommel in huis. Ons huis is beslist niet kaal en kil ingericht maar alles heeft wel zijn plek. Voordat ik vertrek van huis of naar bed ga moet alles weer opgeruimd zijn. Daarom heb ik ook zo’n hekel aan omkleden. Het liefst draag ik voor alle activiteiten dezelfde kleding. Dat lukt natuurlijk niet maar al die gedragen kleding voor een paar uurtjes op een dag vind ik vreselijk. Hup, dan de was maar weer in. Zo blijf je bezig.

Wat vindt je van de stelling dat bloggers narcisten zijn. (deze stelling
kwam ik ergens tegengekomen)
Alle bloggers hebben aandacht nodig, ze schrijven om de aandacht. Ik schrok van die stelling. Moest er een paar dagen over nadenken maar heb de stelling toen maar in de prullenbak gesmeten. Onzin, als iedereen die schrijft een narcist zou zijn dan zag de wereld er volgens mij nog veel rotter uit. Ik houd het er maar op dat de schrijver een statement wilde maken.

DSC_1884

 

Advertenties


13 reacties

40 jaar

40
Dienst jaren
Wie kan het
Houdt het nog vol
Werken bij de zelfde werkgever
Geen jobhoppen maar wel talloze reorganisaties
Samen met collega’s ‘t-hoofd boven water gehouden
Hechte vriendschappen zijn ontstaan tijdens die veertig jaar
Jaren van hard werken en lief en leed delen
Gefeliciteerd met je jubileum Aafke en onze 40 jarige vriendschap

DSC_1466

 


8 reacties

De ober

Groot, fors, een kaal geschoren hoofd maar met een volle donkere baard. Zijn overhemd spierwit boven een zwarte sloof en daar onder stoere zwarte schoenen. Hij was zich bewust van zijn zijn. Zelfbewust en zelfverzekerd stond hij aan ieders tafeltje de bestelling op te nemen. Joviaal, op onderhoudende toon sprak hij met de mensen.

Aan onze tafel gekomen wist hij te vertellen dat de bestelling zeker een half uur op zich zou laten wachten. Het was druk, misschien wel een beetje te druk.

Maar ach, onder het genot van een drankje werd het wachten ons vergemakkelijkt. De zon kon nog net tussen de huizen door bij onze tafel komen, dus we wachtten rustig af. Maar het wachten werd niet beloond. Tafeltjes naast en voor ons kregen hun bestelling eerder dan wij. Dat gaat opvallen, één keer zul je het niet merken maar als het vaker gebeurt gaat het vanzelf opvallen. De ober met zijn witte overhemd en karakteristieke kop keek langs ons heen. Hij zag ons niet meer zitten, te stil, te gewoon?

Tenslotte moest hij wel langs komen maar had hij geen zin meer, het was hemzelf ook opgevallen. Geen zin om het probleem op te lossen om er achteraan te gaan moest hij ons toch te woord staan. Hij wilde alleen de ober zijn die van verre herkend werd. De gezellige joviale ober, de bon-vivant. Geen probleem oplosser.

Als pleister op de wond kregen we een gratis drankje met de verzekering dat het eten nu snel zou arriveren, excuses zaten er niet bij. Hij vond die 4 mensen daar aan tafel 88 niet zo leuk meer. Zo banaal, vragen waar de bestelling blijft.

De gekozen schotels kwamen daarna gelukkig snel door. Binnen luttele minuten waren de borden leeg. Bijna een dag lang fietsen, laat een restaurant op zoeken en lang moeten wachten op de hap krijg je trek van.
Snel afrekenen en naar huis. We hadden genoeg gezeten, waren aardig uitgerust. Plus het feit dat er nog een klein uurtje gereden moest worden met de auto maakten dat we intussen haast kregen

Maar de rekening klopte niet. De ober had het drankje van de zaak meegerekend. Jammer, nu kwam er nog een confrontatie. De accountant in ons midden had al zitten rekenen tijdens het eten en wist hoe groot de rekening zou moeten zijn. De voorgeschotelde rekening was te hoog.

Na wat gemok ging de nu niet zo zelfbewuste ober het bonnetje/rekening binnen halen. Het lukte hem niet om alleen via zijn schermpje, beschenen door de zon de rekening betaald te krijgen. De accountant wilde het zien. Het rondje van de zaak moest eraf. Met tegenzin corrigeerde hij de rekening. Na de betaling rechtte hij zijn rug en liep bij ons weg, zonder een groet. Naar een tafeltje waar hij wel kon zijn wie hij wilde zijn.

gifje-obers-1775808

 

 


20 reacties

Ei, ei

Gaan we nu echt alle schuld en schade verhalen op de eierboeren? Er is één firma die de fout in is gegaan. Een aantal kippen boeren hebben hen vertrouwd en zijn de mist in gegaan. Maar nu moeten alle boeren hiervoor bloeden. Een aantal zijn al failliet gegaan.

En ach die arme supermarkten hebben zoveel verlies geleden, zij gaan de schade ook op de kippenboer verhalen. Ze vergeten erbij te vertellen dat de boeren al jaren dezelfde prijs voor hun eieren krijgen en wij, de consument, wel steeds meer voor onze eitjes moeten betalen.

Weet je hoeveel eieren je moet eten voor je last krijgt van het gif dat er gebruikt is? Ruim 900 eieren moet je ervan eten in een keer, achter elkaar. Probeer maar eens 10 eieren achter elkaar te eten en je kunt ze niet meer luchten of zien. 900 eieren voordat er gevolgen zijn van het consumeren van de besmette eieren.

Straks zijn de boeren failliet en gaan wij fijn de hoofdprijs betalen voor onze eitjes. En ondertussen nemen we een pilsje en drinken een wijntje, roken een sigaretje nemen nog een patatje en wachten tot de kippenboeren krijgen waar ze recht op hebben. En de supermarkten melken ons verder uit.

Chanté.


11 reacties

Maatschappij van weldadigheid, wandelen rond Frederiksoord 2

Vorige keer lazen we dat Johannes van den Bosch door middel van crowdfunding voldoende geld opgehaald had zodat hij grond kon kopen en huizen voor zijn gezinnen bouwen.

P1010295Toen de eerste huizen klaar werden de gezinnen die in aanmerking kwamen al snel ontvangen. Zij voeren met de boot vanaf Amsterdam naar Steenwijk waar vandaan nog een paar uur met paard en wagen over hobbelige paden naar Frederiksoord gereden moest worden. Bij aankomst kreeg jong en oud nieuwe kleding.  Dat het allemaal de zelfde kleding was enkel verschil in maten moesten ze maar voor lief nemen. De meesten mensen waren blij met het nieuwe stel kleren. Vaak droegen ze al jaren het zelfde. De kleding werd jaar op jaar hersteld en vaak hadden ze niet meer dan één stel, dus iets nieuws was van harte welkom.

De volgende dag nadat de gezinnen aan waren gekomen konden ze gelijk aan het werk.  Veenplaggen steken. Het turfplaggen was nodig voordat de grond als landbouwgrond gebruikt kon worden, bovendien werden de plaggen gebruikt om mee te koken en het huis enigszins te verwarmen. Hard werken dus.

De kinderen werden verplicht 6 dagen in de week een paar uur per dag naar school te P1010278gaan. Johannes van den Bosch meende wanneer het analfabetisme verbannen werd je armoede de baas kon worden en dat was tenslotte zijn oorspronkelijke doel. Hij stelde in 1818 al de leerplicht in voor de kinderen in de kolonie waar de rest van de Nederlandse kinderen nog tot begin 20e eeuw op moesten wachten.

Veel stelde die leerplicht nog niet voor. De kinderen kregen maar en paar uur per dag les om de eenvoudige reden dat de andere uren gewerkt moest worden. Bovendien als de oogst binnen gehaald werd gingen de kinderen helemaal niet naar school. Iedereen die helpen kon hielp mee de gewassen van het land halen. Toch duurde het niet lang of de kinderen uit de kolonie konden lezen en schrijven terwijl dat in de rest van Nederland bij lange na niet het geval was.

P1010289Zieken had je niets aan. In zoverre, werken was dan niet mogelijk. Johannes van den Bosch vond dat er medische zorg nodig was om de mensen weer gezond te maken en te houden. Door een cent per week op het salaris van de arbeiders in te houden was het mogelijk medische zorg te bieden die er nodig was. In eerste instantie had de zorg nog niet veel om het lijf maar in de medische wetenschap maakten eveneens grote sprongen. Doordat in de kolonie ieder die zorg nodig had het ook kreeg daalde de sterfte. Vooral de kindersterfte daalde fors zelfs tot ver onder de 50%. Met deze inhoudingen specifiek voor de medische zorg had Johannes van den Bosch als eerste een ziekenfonds ingesteld.

Het succes van de Kolonie was zo groot dat er in de Zuidelijke Nederlanden, wat tegenwoordig België is, ook een Kolonie van Weldadigheid werd gesticht uit de ingezamelde middelen van Johannes van den Bosch. Dicht bij de Nederlandse grens in het dorpje Wortel kwam een vrije kolonie en bij Merksplas een onvrije kolonie. De onvrije kolonie werd een bedelaarsgesticht net als het gesticht Ommerschans bij Veenhuizen.

Natuurlijk was niet iedereen even blij met zijn nieuwe bestaan. De betutteling was groot en er waren meer verplichtingen dan vrijheden. Iedereen had de plicht om zondags naar de kerk te gaan. Het gebruik van alcohol was verboden en je gedrag moest onberispelijk zijn.

Soms vertrokken er mensen uit de vrije kolonie die de betuttelingen van hogerhand zat werden. Zij wilden het geluk buiten de kolonie zoeken. Het vinden van werk buiten de kolonie was niet altijd een succes en vaak ontdekten de ‘vluchtelingen’ dat het buiten de kolonie ook niet was wat ze zochten. Terug keren naar de kolonie kon maar moest eerst aangevraagd worden en beoordeeld door een commissie. Meestal werd het zo’n verzoek afgewezen, lastpakken waren ze niet zo dol op tenslotte.

P1010307De ‘vluchtelingen’ wilden vaak liever niet ver bij de familie in de kolonie vandaan wonen. Wonend in een plaggenhut dichtbij de familie in de kolonie was vaak de enige manier om te overleven. Zo hoopten ze nog een graantje mee te pikken van wat ze uit vrije wil moesten missen. Binnen de kolonie hadden ze werk gehad maar daar buiten vielen ze vaak weer terug in armoede.

Volgende keer, financiële problemen door het succes van de Maatschappij van weldadigheid en ‘Unesco Werelderfgoedlijst’

p1010340.jpg


7 reacties

Maatschappij van Weldadigheid, wandelen rond Frederiksoord 3

Vorige keer konden we lezen hoe Johannes van den Bosch Bosch een sociaal experiment startte en dat de ‘Maatschappij van weldadigheid’   een succes was en zeer vooruitstrevend wat betreft de voorzieningen.

Door het succes van de kolonie werd er een tehuis voor bedelaars uit de stad gesticht. Daar kon je echter meer mensen in kwijt, niet alleen bedelaars maar ook veteranen en oude van dagen die te lastig werden. Het kwam nogal eens voor dat kinderen vader of moeder zat waren en tegen een kleine vergoeding opa of oma opgeborgen. Ver weg in Drenthe gaven ze voor de kinderen geen last meer en konden zij verder met hun leven. Later wilden de ouden van dagen graag naar de Maatschappij van Weldadigheid toe. Ze wisten dat daar altijd een bord eten klaar stond en je verzorging kon rekenen.

De opzet van het bedelaarsgesticht sloeg zo goed aan dat er nog een tehuis gebouwd werd maar nu voor geesteszieken en mindervaliden. Mensen waar de gemeenschap niet goed raad mee wisten vonden een in Veenhuizen een betere opvang dan in de steden.

Het concept van de diverse tehuizen waarin zieken verzorgd werden en ouden van dagen rust konden vinden was een geweldige uitvinding. Doordat de steden maar mensen bleef sturen die zorg nodig hadden ontstond er een situatie waarin meer monden gevuld moesten worden dan er arbeiders waren die gewassen konden verbouwen om die monden te vullen. In 1859 werden de gestichten in Veenhuizen en de Ommerschans overgenomen door het rijk en werden Rijksinrichtingen. De vrije koloniën bleven nog jaren bestaan omdat zij zelfvoorzienend  en succesvol waren.

In 2018 is het 200 jaar geleden dat Johannes van den Bosch zijn sociale experiment startte en hierdoor het landschap in Drenthe op diverse plekken zijn karakteristieke vorm heeft gekregen.  Op initiatief van de provincie Drenthe is de ‘Maatschappij van Weldadigheid’ voor gedragen voor de Unesco Werelderfgoedlijst. Zowel de Staat der Nederlanden als België ondersteunen dit initiatief. Het is nog even afwachten of dit gaat lukken maar ik hoop het van harte.

Waarom een verhaal over de ‘Maatschappij van Weldadigheid’ schrijven?
Wanneer je ‘Frederiksoord’ noemt als vakantieadres weet bijna niemand waar het ligt en wat er te beleven is. Wat ga je daar nou doen en ligt dat niet ergens bovenin Drenthe? Wij waren er ook nog nooit geweest, beetje bevooroordeeld misschien? Maar wanneer je rond struint in ‘Frederiksoord’ en over de geschiedenis leest en een museum bezoekt kom je tot het besef dat het zo jammer is dat niemand weet waardoor het landschap zijn unieke vorm heeft gekregen. Daar wilde ik graag  over schrijven een heel klein beetje verandering in wilde brengen, voor zover dat natuurlijk mogelijkheid is. Het is zo’n bijzonder stukje landschap en geschiedenis van Nederland dat het niet verloren mag gaan en meer aandacht verdiend dan het nu krijgt. Dit Drentse landschap hoort zeker in het rijtje van bijzonderheden als Marken, Urk, Amsterdam en Keukenhof thuis. Johannes van den Bosch heeft Nederland met zijn project een richting op gestuurd die mede door hem bepalend is geweest voor de identiteit van ons als Nederlander.
Mijn verhaal is bij lange na niet volledig. Er valt nog veel meer te vertellen, te beleven, te zien en te ontdekken. Je kunt prima wandelen, fietsen en met je autootje rondtuffen rondom ‘Frederiksoord’, Veenhuizen en Ommerschans. Gewoon een aanrader om er vakantie te vieren, het landschap en zijn bijzondere geschiedenis te ontdekken.

Wandelen in de Kolonie van Weldadigheid:
Er is een boekje met wandelingen rondom Frederiksoord en Wilhelminaoord. Daarin staat ook een beschrijving van wat je onderweg tegen komt. Het boekje is te koop in het dorpshuis in Wilhelminaoord en museum De Koloniehof in Frederiksoord. Bovendien zijn de wandelroutes ook te vinden op wandelenindekolonie.jouwweb.nl

Meer informatie over de ‘Maatschappij van Weldadigheid’
Een paar musea:
De Koloniehof te Frederiksoord     dekoloniehof.nl
Het Gevangenismuseum                  Gevangenismuseum.nl
Gevangenismuseum te Merksplas Gevangenismuseum.be

Boeken over de ‘Maatschappij van Weldadigheid’
Koloniën van Weldadigheid, Wil Schackmann
Joden op de Pol 1820 – 1890, Geert Groen
Het pauperparadijs, Suzanna Jansen
Hollands Siberië, Mariët Meester
Koloniekak, Mariët Meester
De proefkolonie, Wil Schackmann
De bedelaarskolonie, over de Ommerschans, Wil Schackmann
De kinderkolonie, over Veen huizen, Wil Schackmann

P1010281


3 reacties

Maatschappij van weldadigheid, wandelen rond Frederiksoord 1

Begin negentiende eeuw hadden de Nederlanden net hun eerste koning, Koning Willem I, maar was het armoe troef voor de bevolking. De eeuwen daarvoor dachten de mensen dat alles de wil van God was en daar kon je niet aan doen of je mocht er zelfs niets aan doen. Daar kwam begin negentiende eeuw langzaam verandering in. De wetenschap brak meer en meer door en de mensen begonnen zelf na te denken in plaats van alles gelaten over zich heen te laten komen.

P1010317In 1818 had de visionair Johannes van den Bosch zo zijn ideeën hoe hij de bevolking zou kunnen helpen een beter bestaan op te bouwen. Al jong een hoge plaats in het leger verworven door zijn intelligentie, zag hij hoe de mensen leden onder armoede en ziekte. Daarbij wist en zag hij dat de ze wel degelijk bereid waren te werken, als er maar werk was en als ze maar werken mochten.

Het idee, de armsten van de bevolking naar een kolonie zenden om daar een eigen stukje land te bebouwen en zichzelf voorzien in de eerste levensbehoefte. Vervolgens konden ze wellicht iets meer verbouwen zodat de rest van de bevolking, vooral in de steden meer groente, granen en melkproducten aangeleverd kregen. Veel vrienden, de toenmalige Rotary, zagen zijn idee wel zitten.

Zo begon Johannes van den Bosch door middel van een soort crowdfunding geld in te zamelen voor zijn kolonie. De inzameling was zo’n succes dat hij in dat zelfde jaar nog over kon gaan tot aanschaf van grond voor zijn project. De keuze viel op grond dichtbij Steenwijk, een woest en onontgonnen veengebied in Drenthe.

Bouwaanvragen en vergunningen waren toen niet nodig zodat hij direct met de bouw P1000960van de huisjes waarin hij de arme gezinnen wilde huisvesten kon beginnen. Keurig in het gelid, allemaal even groot en met een zelfde hoeveelheid grond eromheen. De allerarmsten waren welkom.

Buiten de arme gezinnen kwamen er ook weeskinderen. Weeskinderen, als ze groot genoeg waren, wilde hij eveneens op het land laten werken net als de gezinnen. Diverse gemeenten selecteerden de allerarmste gezinnen en weeskinderen om richting Drenthe te gaan waarop het project kon beginnen.wp-image-1203056055

Volgende keer, de opkomst van de Maatschappij van Weldadigheid.