Bewegen en nog veel meer

Bewegen kan altijd en overal


10 reacties

WE-300 Ontgroenen

In de verte hoorden ze al erg veel lawaai. Stiekem keken ze even om het hoekje van de deur maar ze zagen niets. Beetje zenuwachtig gingen ze weer verder met uitpakken van hun prullaria. Ze hadden wel een vermoeden wat er gaande was in huis maar zeker weten deden ze het nog niet. Stilletjes deden ze de deur van hun kamer op slot. De herrie werd steeds luider en grimmiger.

Anneloes wist het zeker, als het was wat ze dacht dan deed ze er zeker niet aan mee. Veel te wild en ruig al die gekkigheid. Maar ze zag de twijfel in de ogen van Myrthe. Myrthe wilde er wel graag bij horen en dan moet dit feest gevierd worden.

Na een kleine 10 minuten stonden ze op hun kamerdeur te bonken. Nu wisten ze het zeker. Dit was het beruchte studentenfeest. Myrthe werd er nog zenuwachtiger van dan ze al was. Moest ze nu de deur open doen en mee gaan? Zullen we gaan vroeg ze? Maar Anneloes had een blik in haar ogen die het midden hield tussen vastberadenheid en angst. Niet gaan, hier blijven zei Anneloes. Weet jij veel wat ze uit spoken, daar wil je toch niet naartoe?

Myrthe wist het niet. Haar verlangen om erbij te horen, te zien wat er nu precies gaande was werd steeds groter. Ik ga zei ze, ga je mee? Ga jij maar, ik laat je er wel uit en doe gelijk de deur weer op slot.

Na een half uur werd er weer op de deur gebonkt. Laat me erin Anneloes. Snel maakte ze de deur open en Myrthe vloog de kamer binnen. Ze had haar feestje gehad. Gedoopt in de badkuip, druipend van het water en een tand armer stond ze huilend in de kamer. Ik wil naar huis.

De schrijf uitdaging van Platoonline voor juli is Ontgroenen.  De opdracht is, schrijf een verhaal in 300 woorden. Het gegeven woord mag in het stuk niet genoemd worden.

P1050069

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen blog, foto, haiku en hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!


20 reacties

WE-300 Musiceren

Morgen is het zover. Voor het eerst in zijn muzikale carrière gaat hij in Australië  een concert geven. Hij zal zijn opwachting in het Opera-House in Sydney maken. Dat het zo ver zou komen had niemand, inclusief hijzelf verwacht. Zijn muzikale leven is niet zonder slag of stoot van start gegaan zoals bij veel van zijn collega’s. Hij had zich als klein jongetje achter de piano weten te wurmen onder luid protest van zijn ouders. Zijn moeder vond het maar niets dat hij een muziek instrument wilde gaan bespelen en dan ook nog een piano. Weet je wel hoeveel zo’n ding kost? Ze hadden het niet zo breed gehad thuis en muziek maken deed ook niemand. Ja tante Els maar tante Els vonden ze een beetje raar, niet helemaal van deze wereld. Waarom ga je niet gewoon voetballen jongen had zijn pa gezegd. Voetballen, daar hield hij echt niet van. Nee sinds hij bij tante Els een pianoconcert had gehoord wist hij het zeker, dat wilde hij leren. Als pleister op de wond mocht hij naar de muziekschool en kreeg blokfluitles. Gelukkig had zijn muziekleraar al snel in de gaten dat er meer in hem zat dan blokfluit spelen. Hij had hem achter de piano gezet en zo kreeg hij zijn eerste lessen. Een tijdje oefende hij na schooltijd op een piano in de muziekschool. Op aandrang van zijn leraar hadden zijn ouders een tijdje later een piano gehuurd zodat hij thuis kon oefenen. Hij leek toch wel een beetje op tante Els, die kon ook zo goed spelen. Ongeveer 6 jaar zal hij toen geweest zijn. Daarna ging het allemaal snel. Nu was hij 21 en vloog met zijn ouders naar Sydney. Dankzij zijn eerste muziekleraar en na enige twijfel van zijn ouders kan hij doen wat hij het liefst wil………..

De woord van Platoonline voor mei-juni is Musiceren.  De opdracht is, schrijf een verhaal in 300 woorden. Het gegeven woord mag in het stuk niet genoemd worden.

P1050069

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen blog, foto, haiku en hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!

 


22 reacties

WE-300 Gezondheid

Daar zit je dan, thuis op de bank met een uitslag van de internist die je helemaal niet bevalt. Niet dat de uitslag het begin van het einde in luidt maar leuk is anders. De laatste tijd voelde je je belabberd, had  “vervelende” klachten. Omdat die klachten maar aanhielden moest er toch maar een bezoek aan de huisarts gepland worden. En ja die stuurde je gelijk door naar de internist. En dan zit je aantal ziekenhuis bezoeken verder met een waslijst aan lifestyle aanpassingen plus een lijst met controle afspraken.

Ga er maar aan staan. Je eet- en bewegingspatroon veranderen. Heb je door de jaren heen zo’n mooie en vooral lekkere manier van leven ontwikkeld, moet alles op de schop. Bewegen, brrrrr. Als je naar al die blije eieren kijkt met hun Human Nature kleding en dezelfde fietsen dan heb je al je hakken in het zand staan. En je voedingspatroon ook zoiets. Dit wordt de uitdaging voor het nieuwe jaar.

Wandelend, omdat het moet, zie je ineens je stad door andere ogen. Een mooie stad met een spannend verleden. Grachten, vestingmuren, ondergrondse kanalen, muren met uitkijkposten. Weilanden rondom de stad waar hele veldslagen uitgevochten zijn. Als je er over nadenkt en dat doe je tijdens al die wandelingen, dan kun je eigenlijk zelf ook veel vertellen over je stad. Gids worden? Wandelend kennis over dragen aan geïnteresseerde toeristen. Dat klinkt goed.

Al googelend wordt je steeds enthousiaster en zie daar. Ze vragen gidsen in opleiding om je stad te presenteren. Met een cursus cultuur en geschiedenis van 6 maanden sta je dan nu voor je zoveelste groep belangstellende om rond te leiden. Je ziekenhuis afspraken zijn tot een minimum beperkt, gewoon omdat alles onder controle is. Een jaar verder sta je er weer. En met plezier. Wie had dat gedacht!!!!!!!!

P.s. Kijk een lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!


16 reacties

WE300

Iedere week, wel 4 á 5 keer doen ze het. Het begint  ‘s-maandagsavonds al. Dinsdagmiddag, woensdagavond en donderdagochtend nog eens en soms in het weekend nog wel een paar maal. De buren horen het iedere keer en denken dan, oh nee hé daar gaan ze weer. Niemand begrijpt eigenlijk hoe ze het volhouden om het zo vaak in de week te doen. Maar zij hebben nergens last van. Ze blijven er fit door. Helder van  geest. Geen van tweëen is dan ook van plan om er al mee te stoppen. Ze hebben er tenslotte ook alle tijd voor. Allebei zijn ze met pensioen en het is een mooie invulling van hun tijd. Zelfs de vakanties worden zo gepland dat ze het zelfs dan minimaal 3 keer in de week kunnen doen. Inmiddels is het zelfs zover dat de buren, familie en vrienden hen  erop aanspreken. Ze hebben voor niemand meer tijd en aandacht. Iedereen voelt zich een beetje in de steek gelaten. Niemand krijgt ze bijna nog te zien. Maar hun verweer is dat ze het zo ontzettend leuk vinden om het zo vaak in de week te doen. Ze raden zelfs iedereen aan om er ook mee te beginnen. Tot nu toe hebben ze nog niemand over kunnen halen om met ze mee te gaan. Zelf denken ze dat het een kwestie van tijd is. Zij zijn tenslotte de eerste van familie en vrienden die met pensioen zijn. Ze weten het zeker. De anderen volgen vanzelf. Inmiddels hebben ze wel al enkele andere stellen ontmoet waarmee ze hun behoefte kunnen bevredigen. Toch zou het leuk zijn als ze het ook met hun oude vrienden en familie zouden kunnen doen. Erg gezellig zouden ze het vinden. Nog meer stellen om hun lievelings bezigheid mee uit te voeren.   Heerlijk de hele week samen bridgen.images

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!