Bewegen en nog veel meer

Bewegen kan altijd en overal


1 reactie

Chateaux bij Windstein, Fr.

Het plan van vandaag: wandelend naar het Chateaux bij Windstein. Weer een prachtige ruïne die op ons lag te wachten om met onze fantasie op de loop kon gaan. Vanuit het hotel in Niderbronn-les-Bains een wandeling van 6 uur. Dat leek ons toch net iets te veel aangezien de temperatuur weer op zou lopen tot 30° best veel voor een tocht van 6 uur hiken. Maar geen nood er was een andere optie. Halverwege kon je in steken en de tocht zodanig inkorten dat er nog maar 3 uur wandelen over zou blijven.

P1040518Het nieuwe vertrekpunt, de watervlakte van ‘Jaegerthal’. was een super plek om van start te gaan. In de verte zie je het al liggen. Auto geparkeerd, foto’s van de plek gemaakt en de pijltjes van de route opzoeken. Maar dat viel nog niet mee. Pijlen, blauwe stippen, gele blokjes genoeg maar niet diegene die wij zochten. Ja toch, gevonden. Casemat de Windstein, die moesten we hebben. Geel met een wit middenvak. Langs ‘Linge Magniot’ een verdedigingslinie aangelegd tussen 1930 en 1938. Daar hadden we jaren geleden al eens meer van gezien dus dat wordt een interessante wandeling.

Pijltjes volgen en op naar het kasteel bij Windstein. Al P1040534snel kwamen we een bouwsel van de linie tegen en niet veel verder splitste het pad zich. Geel met een wit middenvak was er niet meer welke waar moeten we nu heen? We hadden het kasteel al ver boven ons uit zien liggen dus het was een kwestie van het rechterpad nemen. Niet veel verder was het pad er nog wel maar helemaal begroeid met gras en dat is geen goed teken. Een goed pad is bijna plat gelopen of er is zelfs een stukje zandpad maar hier was gras, veel te veel gras. He bah, komt het pad op de weg uit. Wat nu? Een klein eindje de weg volgen? Misschien moeten we ergens aan de overkant het bos weer in.

Helaas er was geen pad aan de overkant en het enige wat we konden was, of via de weg terug naar de auto of verder doorlopen in de hoop de pijlen die we volgen moesten weer terug te vinden. We kozen voor het laatste en ja hoor daar zagen we een bord richting Windstein maar geen bekende pijltjes. Nog maar een stukje weg volgen wie weet.

P1040553Ineens stonden we aan de rand van Windstein  waar we het kasteel in de verte zagen liggen. Eerst even een foto van het kasteel nemen voor we verder gaan. Beetje inzoomen, oooh. Dat ziet er niet echt spannend uit, van onder tot boven begroeid. Wat zullen we doen, verder gaan of maar weer terug? Het leek ons niets, verwend als we waren met Chateaux Wasenbourg besloten we maar terug te gaan. In de korte periode dat we aan het wandelen waren hadden we al zo’n  200 mrt. geklommen en er lagen nog vele hoogtemeters op ons te wachten.

We zijn niet meer via het bos terug gegaan. Het was niet de moeite om via het bos te gaan. Ongeveer 3 km. hebben we langs de kant van de weg terug gelopen wat ook al geen pretje was. Te smal, veel auto’s die niet bedacht waren op wandelaars. Een beetje teleurgesteld zijn we terug gegaan. Maar wel met hele mooie foto’s en een lekker kopje koffie met gebak.

Advertenties


13 reacties

Wandelen naar Wasenbourg, de ruïne

DSC_1524.jpgEen paar honderd meter boven Niederbronn-les-Bains in Frankrijk  licht de ruïne van Wasenbourg. Een wandeling van ongeveer 5 km. maar wel met een paar honderd hoogtemeters die genomen moeten worden. Een flinke hike die zeker de moeite waard is.

Wat krijg je te zien als je boven bent? Een mooi uitzicht en een ruïne die prachtig is. Er is niet veel meer over van de residance Wasenbourg maar wat er nog van over is spreekt zeer tot de verbeelding. Ik zie het helemaal voor me. Een jonkvrouwe die statig de trappen af schreidt terwijl de jonkheer haar gade slaat en denkt wat een stuk ben ik toch getrouwd. Hi hi.

Of het het werkelijk zo gegaan is? Wie weet het, want eigenlijk weten ze niet veel over kasteel Wasenbourg. Ze vermoeden dat het uit de 14e eeuw stamt in de periode van Lodewijk IV maar dat is een vermoeden want niemand weet het precies. Mijn nieuwsgierigheid wordt er alleen maar groter van.

Toen we  boven aankwamen waren er 4 vrijwilligers bezig om de begroeing van de muren te verwijderen. Er groeien struiken, planten, look en zelf bomen op de resten van het kasteel. En daar zal de ruïne tenslotte aan ten onder gaan als het niet verwijderd wordt. Vooral bomen richten veel schade aan. De wortels groeien eerst als kleine haarvaatjes tussen de stenen en worden vanzelf zo groot als vingers en tenslotte als armen die alles wat er nog van het kasteel over is ontwrichten en in laten storten.

Om de boom(pjes) boven op de muren te kunnen verwijderen is een hoogwerker DSC_1528.jpgnodig waar heel subtiel een potje voor de inzameling van geld om de kosten van de hoogwerker te kunnen dekken stond. We hebben gedoneerd, al was het alleen maar om de vrijwillgers een hart onder de riem te steken. Het leek me zo’n onbegonnen werk om alles groen en struikvrij te krijgen.

Helemaal in de waan van de vroege middeleeuwen hebben we beneden een biertje gedronken op onze hiketocht. In die dronken ze allemaal bier omdat je dood ging aan het drinken van water. Zelf kinderen dronken bier. Alleen was het alcohol percentage toen beduidend lager dan nu. Op kasteel Wasenbourg, zijn vergane glorie en geheimen.


11 reacties

6WMB, machine

6 Woorden met beeld is een idee van Marion Driessen/Doldriest.nl

Zonder bestuurder, robot of machine?

wp-image-1365142322

Zo op het eerste gezicht is er misschien niet veel bijzonders te zien. Ik had er beter een filmpje van kunnen maken dan was direct duidelijk geweest wat er bedoeld werd. Het filmpje komt nog wel een keer.

Vanaf het voorjaar en bij een lange nazomer tot ver in het najaar moet er gras gemaaid worden. Als het vochtig en warm is blijft het gras  maar groeien. Dat betekent veel grasmaaien op een golfbaan en daar zijn mensen voor nodig die de grasmaaiers besturen. Om het kostenplaatje dekkend te krijgen is er verleden jaar op onze golfbaan besloten een grasmaaier aan te schaffen  die zijn werk onbemand kan doen.

Een delegatie Amerikanen, golfland bij uitstek, zijn overgekomen om de maaier te installeren en zijn weg te laten vinden op het terrein. De hele golfbaan is in kaart gebracht. Paden, greens, fairways, rough, tees, bunkers en holes alles wordt via de satelliet herkend en stuurt de maaier waar hij wezen moet. De hele week is de maaier in bedrijf maar dan zonder bestuurder.

Komt hij een obstakel tegen zoals een golfbal of mensen die te dicht bij hem in de buurt zijn dan stopt hij, gaat terug of gaat er met een grote boog omheen.

In het begin was het wennen, gaat hij echt niet over dat kleine balletje heen en welke weg gaat hij dan nemen? Maar inmiddels hebben we er vertrouwen in gekregen en letten we er niet meer zo op. Maar het blijft bijzonder om te zien.

 

 

 

 

 

 


7 reacties

Fietsen in de Betuwe

Gistermorgen na ons ontbijtje keken we elkaar vragend aan. De zon scheen zo uitbundig dat we de verleiding niet konden weerstaan om de fiets te pakken en er op uit te gaan. Snel alles bij elkaar gezocht, de fietsen in de auto geprutst en richting Kesteren. Fietsen in de Betuwe daar hadden we zin in.

Vanuit Kesteren via de Rijndijk richting Lienden. Een prachtig gebied om te fietsen. Tussen de boomgaarden waar de boeren druk aan het werk waren. Langs de Rijndijk ligt de Nieuwe Waaij een grote plas langs de Oude Rijn. De trekganzen waren daar het formatievliegen aan het oefenen. Ze bleven het maar herhalen. Het zal niet lang meer duren of ze vertrekken. De herfst is echt in aantocht.

Op de Rijndijk sloegen we links af naar Bontemorgen een buurtschap van Lienden. Een prachtig straatje met links en rechts mooie karakteristieke huisjes. Het straatje is niet veel groter dan een fietspad, met een SUV kom je er echt niet door, zo smal. Op ons dooie akkertje zijn we er doorheen gefietst, links en rechts om ons heen kijkend.

P1030533Op naar Lienden en van daaruit richting Eck en Wiel. Voor Eck en Wiel zijn we richting Zwarte Paard gereden. Een buurtschap van Buren. In Zwarte Paard staat een gelijknamig café maar ja het was maandag en dan wil de horeca nog wel eens ruhetag houden. Geen koffie helaas.

En toen waren we even de weg kwijt. Fietsten we langs ‘De Batouwe’ op zoek naar een brug over het water richting Tiel maar die kwam maar nooit. Even Google Maps raad plegen, spieken of we wel de goede kant op gingen. Dat gingen we dus niet. De enige optie was 2,5 km. terug om weer op de goede weg te komen. Overnieuw en nu wel richting Tiel.

In Tiel waren voldoende terrasje daar zijn we neer gestreken. Het was inmiddels tijd om een hapje te eten. Onderweg hadden we wel een banaan en een plak koek gegeten maar dat was inmiddels wel verteerd, tijd voor een fatsoenlijke hap.

Na een heerlijke lunch zijn we bij Tiel met een fiets en wandelpondje de Waal over gestoken. De pond lag aan de overkant en moest njog terig komen waardoor we genoeg tijd hadden om de kade en de langskomende schepen te bekijken. Op de boot zagen we dat er ook een haven(tje) was maar die hadden we helaas over het hoofd gezien.

Nadat we van het pondje afkwamen fietsen we over de dijk langs de Waal richting Beneden Leeuwen. Daar wilden we via de brug richting Echteld en dan weer richting Kesteren. Maar ja hoe kom je nu over die brug als je er eerst onderdoor gaat en geen enkele weg richting de brug ziet. Dat was even zoeken. Heel Beneden Leeuwen door gefietst toen we opeens een fietspad richting de brug zagen. Eigenlijk zagen we hem omdat er fietsers voor ons richting dat fietspad gingen. Waarschijnlijk waren wij er langs gesjeesd en hadden we het voorlopig nog niet gevonden.

De brug was even een klimmetje maar daarna was het appeltje eitje. Er waren wel wat kilometers te gaan maar het einde was in zicht en vaak geeft dat zoveel moed dat het weer vanzelf gaat. In totaal waren er 53 kilometers bij elkaar gefietst. Geheel op eigen kracht.

Foto’s maken komt er trouwens niet zo van tijdens het fietsen. Dat is gewoon lastig. Je kunt niet steeds afstappen om een foto te maken dan kun je beter gaan wandelen. temporary_file1778705753


12 reacties

Japans op zaterdag, Herfst

Japans op zaterdag is een idee van Marion Driessen

Zie ik nu de herfst
Ben er gans niet klaar voor
Dagen die korten
Wil de warmte vasthouden
Kilte hangt nog in de lucht

DSC_1450

Vorige week tijdens één van de donkerste dagen van de week overviel het me ineens.
De dagen worden korter en we hebben nog niet veel warme avonden op het terras doorgebracht. Het gaat te snel.
Kwamen we woensdag deze zwam tegen. Mooi, maar wel een teken dat we echt richting herfst gaan.

Kijk voor meer Japans op zaterdag bij Doldriest

JAPANS GEDICHT OP ZATERDAG

  • haiku: natuur | drie regels | 5-7-5
  • senryu: grappig tweelingzusje van haiku
  • tanka: vijf regels | 5-7-5-7-7 | persoonlijker en lyrischer dan haiku
  • kyoka: grappig tweelingbroertje van tanka
  • haiga: haiku of tanka met afbeelding
  • sedoka: zes regels | 5-7-7-5-7-7
  • renga: afwisselend lange drieregelige en korte tweeregelige verzen, door meerdere personen geschreven
  • haibun: poëzie en proza vermengd


13 reacties

40 jaar

40
Dienst jaren
Wie kan het
Houdt het nog vol
Werken bij de zelfde werkgever
Geen jobhoppen maar wel talloze reorganisaties
Samen met collega’s ‘t-hoofd boven water gehouden
Hechte vriendschappen zijn ontstaan tijdens die veertig jaar
Jaren van hard werken en lief en leed delen
Gefeliciteerd met je jubileum Aafke en onze 40 jarige vriendschap

DSC_1466

 


8 reacties

De ober

Groot, fors, een kaal geschoren hoofd maar met een volle donkere baard. Zijn overhemd spierwit boven een zwarte sloof en daar onder stoere zwarte schoenen. Hij was zich bewust van zijn zijn. Zelfbewust en zelfverzekerd stond hij aan ieders tafeltje de bestelling op te nemen. Joviaal, op onderhoudende toon sprak hij met de mensen.

Aan onze tafel gekomen wist hij te vertellen dat de bestelling zeker een half uur op zich zou laten wachten. Het was druk, misschien wel een beetje te druk.

Maar ach, onder het genot van een drankje werd het wachten ons vergemakkelijkt. De zon kon nog net tussen de huizen door bij onze tafel komen, dus we wachtten rustig af. Maar het wachten werd niet beloond. Tafeltjes naast en voor ons kregen hun bestelling eerder dan wij. Dat gaat opvallen, één keer zul je het niet merken maar als het vaker gebeurt gaat het vanzelf opvallen. De ober met zijn witte overhemd en karakteristieke kop keek langs ons heen. Hij zag ons niet meer zitten, te stil, te gewoon?

Tenslotte moest hij wel langs komen maar had hij geen zin meer, het was hemzelf ook opgevallen. Geen zin om het probleem op te lossen om er achteraan te gaan moest hij ons toch te woord staan. Hij wilde alleen de ober zijn die van verre herkend werd. De gezellige joviale ober, de bon-vivant. Geen probleem oplosser.

Als pleister op de wond kregen we een gratis drankje met de verzekering dat het eten nu snel zou arriveren, excuses zaten er niet bij. Hij vond die 4 mensen daar aan tafel 88 niet zo leuk meer. Zo banaal, vragen waar de bestelling blijft.

De gekozen schotels kwamen daarna gelukkig snel door. Binnen luttele minuten waren de borden leeg. Bijna een dag lang fietsen, laat een restaurant op zoeken en lang moeten wachten op de hap krijg je trek van.
Snel afrekenen en naar huis. We hadden genoeg gezeten, waren aardig uitgerust. Plus het feit dat er nog een klein uurtje gereden moest worden met de auto maakten dat we intussen haast kregen

Maar de rekening klopte niet. De ober had het drankje van de zaak meegerekend. Jammer, nu kwam er nog een confrontatie. De accountant in ons midden had al zitten rekenen tijdens het eten en wist hoe groot de rekening zou moeten zijn. De voorgeschotelde rekening was te hoog.

Na wat gemok ging de nu niet zo zelfbewuste ober het bonnetje/rekening binnen halen. Het lukte hem niet om alleen via zijn schermpje, beschenen door de zon de rekening betaald te krijgen. De accountant wilde het zien. Het rondje van de zaak moest eraf. Met tegenzin corrigeerde hij de rekening. Na de betaling rechtte hij zijn rug en liep bij ons weg, zonder een groet. Naar een tafeltje waar hij wel kon zijn wie hij wilde zijn.

gifje-obers-1775808