Coopertest de uitslag

Woensdagavond, voor het eerst van mijn leven ga ik de Coopertest doen. De kinderen zaten op de lagere school toen ik voor het eerst van de Coopertest hoorde. Zij deden tijdens de sportdag deze test en dat zal zo rond 1995 geweest zijn. De test is daarom eigenlijk van na mijn tijd. Maar vanavond ging ik dan mijn eerste Coopertest doen.

Een vooropgesteld plan had ik natuurlijk niet. Mijn enige zorg was herstellen van maandagavond want die avond hadden we van Marc en Peter loopscholing gehad wat er nogal ingehakt had. Tripling, kipping, armbeweging tijdens de tripling  en kipping, tempo maken als je de heuvel af gaat en dat alles verpakt in totaal 9 km. uit en thuis. Mijn spieren protesteerden flink, uitgerust zijn voor de woensdagavond dat was belangrijk.

Voor de test had ik een klein plannetje bedacht en wel aansluiting houden bij de rest van de groep. Het was de nieuwe loopgroep waar we mee gingen lopen en als ik daar een klein beetje aansluiting bij zou kunnen houden dan moest ik goed zitten. Knap strategisch plan. (Hi, hi)

Maar, Michiel had ook wat bedacht en dat was om eerst loopscholing te gaan doen voor we aan de Coopertest begonnen. Weer tripling, kipping, armbewegingen en aanzetten tot springt tempo. Net een beetje hersteld van maandagavond en nu weer volop aan de bak. Zo ben ik al moe voor ik aan de Coopertest begin. Oké, hij wist vast wel wat hij deed maar mij zakte de moed aardig in de schoenen.

Eindelijk was het uur van de waarheid  en mochten we beginnen aan onze test. We werden bijgestaan door Michiel en Hans die ons om de 200 meter de tijd doorgaven. Zo konden we een beetje inschatten of het tempo niet te hoog of te laag was om die 12 minuten hardlopen vol te houden.

Het startschot klonk. Aansluiting houden bij de rest. Het ging goed, het lukte redelijk om de lopers voor me bij te houden. 2.47 minuten, 4.30 minuten, 8.15 minuten en daar waren de 10.39 minuten. Nog iets meer dan 1 minuut en de Coopertest was voorbij.

Plots kwamen mijn oude hardloopmaatjes me voorbij hollen. Ze zetten de laatste 100 meter nog even een sprintje in. Ik er achteraan. Dat had ik niet bedacht om op het laatst nog alles te geven wat er in zat maar het was een goed plan zodat ik er als een dolle achteraan ging. Met geen mogelijkheid kon ik ze bijhouden maar dat was niet erg. Alles wat ik nu er nog uit wist te persen was pure winst. Doorgaan tot het snot voorbij de ogen komt.

Gelukkig, het fluitsignaal klonk. We moesten stoppen en  staan blijven waar we op het moment van het fluitsignaal waren. De trainers kwamen meten hoeveel meter we in die 12 minuten gelopen hadden. Het aantal rondjes op de atletiekbaan plus het aantal meters van het onafgemaakte rondje.

Met behoorlijk wat ademnood stond ik daar dan. Dat sprintje had ik niet ingecalculeerd en dat was te merken. Eerst even bijkomen en horen hoeveel meter ik gelopen had voor ik een stap verder zou zetten. In totaal was het 80 mtr. plus 5 x 400 mtr., 2080 meter in 12 minuten te zijn.

Op naar de kantine om onder het genot van een kop koffie en zelf gebakken koeken en speculaascake de tabel door te nemen.Aan de hand van je leeftijd plus het aantal meters gelopen in die 12 minuten wordt bepaald wat je conditie is. Mede dank zij mijn oude hardloopmaatjes, die nog even een sprintje inzetten vlak voor het einde was ik in de hoogst mogelijke categorie van mijn leeftijd terecht gekomen. De officiële uitslag komt nog maar wat er uit de lijst op te maken was is dat de conditie uitstekend is.

Oei, oei, schaamrood op de kaken. Voor het eerst een Coopertest doen en dan met zo’n uitslag naar huis mogen gaan. Dinsdag dacht ik nog er niets van terecht te zullen brengen door de spierpijn.

Eén nadeel.Volgende week zaterdag als we voor het eerst een duurloop met de nieuwe groep mee lopen zal zwaar worden. Ze hebben bedacht om de route niet aan de nieuwelingen, aan te passen, nergens voor nodig. Ze voelden zich er een beetje uitgelopen met die Coopertest door ons.  Ik hoop dat de trainer daar toch iets anders over zal denken. Gewoon de kift luitjes.

Ps. Kijk en lees ook mee op de Facebookpagina Bewegen en nog veel meer. Zou ik leuk vinden.

Cooper test

Woensdagavond voor de derde keer mee (hard) gelopen met de nieuwe groep. Het begint al een beetje te wennen. Ik loop nog redelijk achteraan in de groep maar dat mag. Het is tenslotte een niveau hoger. Nog 2 weken wachten en dan mogen we ook mee rennen op de zaterdag. De trainer die op het moment de zaterdag traint houdt er nogal een straf tempo op na en dat gaat deze dame niet bijhouden. Zeker in het begin niet.

Op die zaterdagen worden er lange afstanden getraind. Aan één stuk 10 km. hardlopen. Dat zal nog wel even dingetje worden. Ga ik vast niet zo maar redden. Gelukkig krijgen de nieuwelingen een aangepaste route/programma om het peil van de rest van de groep te kunnen halen. Behoorlijk spannend, een beetje met gemengde gevoelens om hier aan te beginnen. Aan de andere kant waarom?  De Marikenloop heb ik al eens uit gelopen en dat was ook 10 km. Over veertien dagen weten we hoe het gegaan is.

Aanstaande woensdag gaan we de Cooper test doen. Twaalf minuten hardlopen op de atletiekbaan. Aan de hand van het aantal rondjes dat je in die twaalf minuten gelopen hebt wordt volgens de Cooper lijst vast gesteld wat je conditie is. Ada, onze trainster kwam met een big smile voor me staan om te vertellen dat naast een aantal andere criteria ook je leeftijd bepalend is voor de uitslag van de test. Beetje vies lachje vond ik het. Of ze zeggen wilde er is nog hoop. Ze bedoelde het vast niet zo maar ik zag toch een paar pretoogjes naar me staren. Des te meer reden om die test ’s effe met twee vingers in de neus te doen. (Hi, hi)

hardlopen

P.s. Kijk en lees ook mee op de Facebookpagina Bewegen en nog veel meer. Zou ik leuk vinden.