WE-300 Musiceren

Morgen is het zover. Voor het eerst in zijn muzikale carrière gaat hij in Australië  een concert geven. Hij zal zijn opwachting in het Opera-House in Sydney maken. Dat het zo ver zou komen had niemand, inclusief hijzelf verwacht. Zijn muzikale leven is niet zonder slag of stoot van start gegaan zoals bij veel van zijn collega’s. Hij had zich als klein jongetje achter de piano weten te wurmen onder luid protest van zijn ouders. Zijn moeder vond het maar niets dat hij een muziek instrument wilde gaan bespelen en dan ook nog een piano. Weet je wel hoeveel zo’n ding kost? Ze hadden het niet zo breed gehad thuis en muziek maken deed ook niemand. Ja tante Els maar tante Els vonden ze een beetje raar, niet helemaal van deze wereld. Waarom ga je niet gewoon voetballen jongen had zijn pa gezegd. Voetballen, daar hield hij echt niet van. Nee sinds hij bij tante Els een pianoconcert had gehoord wist hij het zeker, dat wilde hij leren. Als pleister op de wond mocht hij naar de muziekschool en kreeg blokfluitles. Gelukkig had zijn muziekleraar al snel in de gaten dat er meer in hem zat dan blokfluit spelen. Hij had hem achter de piano gezet en zo kreeg hij zijn eerste lessen. Een tijdje oefende hij na schooltijd op een piano in de muziekschool. Op aandrang van zijn leraar hadden zijn ouders een tijdje later een piano gehuurd zodat hij thuis kon oefenen. Hij leek toch wel een beetje op tante Els, die kon ook zo goed spelen. Ongeveer 6 jaar zal hij toen geweest zijn. Daarna ging het allemaal snel. Nu was hij 21 en vloog met zijn ouders naar Sydney. Dankzij zijn eerste muziekleraar en na enige twijfel van zijn ouders kan hij doen wat hij het liefst wil………..

De woord van Platoonline voor mei-juni is Musiceren.  De opdracht is, schrijf een verhaal in 300 woorden. Het gegeven woord mag in het stuk niet genoemd worden.

P1050069

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen blog, foto, haiku en hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!