Slapeloze nacht

CX8vimGUkAAumoX

Dinsdag heb ik me opgegeven voor de Marikeloop in Nijmegen en de eerste slapeloze nacht diende zich direct aan. Inslapen lukt wel maar oh wee als ik een keer wakker wordt. Dan kan ik het verder wel schudden als er iets bijzonders is. Is er iets bijzonders dan vraag je jezelf af. Al de hardloopverhalen bij elkaar genomen is 10 km. niet zo ver, dat moet je kunnen. Maar blijkbaar twijfelde ik daar toch iets aan.

Met de atletiekclub we trainen  voor de Marikeloop. Een betere voorbereiding kun je niet krijgen. We krijgen voorlichting over de training, voeding en hydratatie. Lijkt me ontzettend interessant om te horen wat je allemaal moet en kunt als voorbereiding op zo’n run. Ga nu niet zeggen, wij lopen dagelijks 10 km. Klopt dat weet ik. Maar wij ongeveer 15 dames gaan ervoor. Omdat het nog bijna 5 dagen duurde voordat we weer zouden gaan trainen dacht ik slim te zijn en bij Runnersworld een trainingsschema voor de 10 kilometer te halen. Zo kon ik het schema al eens bestuderen en kijken hoever ik zou kunnen staan wat betreft de training van 10 kilometer.

Dat had ik dus beter niet kunnen doen. De eerste week van het trainingsschema moet je een langzame duurloop van 35 min. doen. Mijn eerste gedachten waren, hemeltje lief dat kan ik volgens mij nog helemaal niet. Dat wordt morgen een testr(case)race. Woensdagochtend de hardloopkleren en -schoenen aangetrokken en van start gegaan om eens te zien hoever ik zou kunnen komen. Het werden 30 minuten in plaats van 35 minuten met een tweetal stops erin. Mijn darmen deden niet helemaal wat ik wilde wat de eerste stop op leverde en de tweede stop, een 10 minuten later moest echt eventjes. Ik was bang dat de test anders direct al afgelopen zou zijn.  Nadat ik gestopt was stonden er toch 5 kilometer op de teller.  Verbaasd over dat aantal kilometers begon ik wat meer vertrouwen te krijgen over het al dan niet slagen van de trainingen en de Marikeloop.

Woensdagmiddag hebben we nog 9-holes gegolfd, donderdag 18 kilometer gewandeld in Den Haag en vanmorgen gewoon weer naar de training geweest met de club. Ik had ondanks alle sportieve activiteiten weer zin om te gaan. Dat leek me wel een goed teken van een redelijke snel herstel. Prima toch.  Een rondje van bijna 9 kilometer is het geworden vanmorgen en ik liep als een kieviet. Nog 13 weken te gaan voor de Marikenloop. Dat moet toch lukken?

DSC_3110

Ps. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!

Training nr. 3 – 26 km.

Stralende opkomende zon met nog een mooie waas over de velden. Vandaag zijn Sam en ik weer op stap geweest. Het zag er buiten fantastisch uit en volgens ons hadden we nog nooit met een paar graden onder nul getraind. We hadden er duidelijk zin in. Toch kwamen we tot een paar interessante ontdekkingen.P1050328

Toen we van start gingen hadden we duidelijk meer tijd nodig om de spieren warm te krijgen dan normaal. Logisch zul je denken maar het voelde gewoon niet lekker aan de kou op de benen. Koude handen ben je wel gewend. Dat voelt ook niet lekker aan meer je hoeft er verder niets mee. Ja een zakdoekje vasthouden om zo af en toe je natte neus te poetsen.

Al vrij snel kreeg ik weer trek in een snee brood en dan liefst met een kom koffie. Normaal heb ik er totaal geen moeite mee om een slok water te nemen. Nu met die kou had ik daar echt geen zin in. Helaas het eerste rustpunt was op 13 km. even geduld nog. Toen we het rustpunt bereikten waren we ook wel een rust toe. Het leek wel of de benen gewoon weer stijver werden in plaats van soepeler. De bovenbenen waren het gevoeligst voor de koude. We kregen pijntjes op totaal andere plekken dan we gewend waren.

P1050329
Hier hebben we niet gerust

Na de koffie met appeltaart zijn we gestart voor de laatste 13 km. Ook nu duurde het langer dan normaal voordat we de benen weer soepel en warm hadden. Gelukkig bleef het mooi stralend weer wat veel afleiding gaf. Op de campings waar we langs kwamen waren ze al bezig voorbereidingen te treffen voor het nieuwe seizoen. Honden liepen buiten en begroeten ons. Ook na de tweede start waren we zo weer een aantal kilometers verder. Het is zo mooi buiten met dit weer.

Ons doel was nu nog de Wekeromse bult. Een afvalberg van vroeger waar een stukje natuurgebied van gemaakt is. Er blijkt een uniek stukje natuur gebied te zijn ontstaan met bijzondere planten en diersoorten. Nu zie je daar niet veel van maar  je kunt erboven op wel mooi de omgeving bekijken. De bomen en struiken zijn nog kaal waardoor er niet veel in de weg staat om rond te kijken. Wel was het behoorlijk blubberig om erboven op te komen. Terug zijn we in tegengestelde richting van het Klompenpad gelopen. Echt handig was dat niet. Om de één of andere reden misten we toch wat bordjes.P1050333

Ook nu begonnen laatste kilometers onze benen toch weer stijf te worden. Ondanks het zonnetje, wat al aardig wat kracht begint te krijgen. Mijn benen begonnen aan de binnenkant ook wat pijnlijk aan te voelen. Het leek wel of de spijkerbroek irriteerde. Ook dat heb ik nog nooit gehad. Andere broek misschien of toch de kou? Het was wel duidelijk dat dit weertype een andere ervaring is en meer energie vraagt met wandelen dan wij gewend waren. Van regen en wind wordt je koud maar voelt wel anders dan vrieskou. Volgende week wordt het weer regenachtig. Dan is wandelen veel minder leuk dan nu.  Nog maar even genieten van het zonnetje.

 

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik Leuk!!!

Geen training……..

Jullie vragen jezelf natuurlijk af hoe het met mijn hardlooptraining gaat. Al even niets meer over hardlopen gehoord hoor ik jullie denken. Helaas het is me niet gelukt om afgelopen week nog eens lekker een rondje te gaan rennen. Mijn agenda behoorlijk vol waardoor er geen gaatje meer over bleef om rennend een rondje bos of hei te doen. Maandag ben ik nog wel naar de training geweest en dinsdag hebben Sam en ik zo’n  26 km. gewandeld maar verder dan dat ben ik niet gekomen. Woensdag was het zeker geen optie om al direct weer te gaan hardlopen. Na twee dagen intensief bewegen moet er echt wel een dag rust gehouden  worden. Donderdag had ik een overvolle agenda plus een blaar die nog verder genezen moest. Het schoot gewoon niet op met de training.

DSC_2981

Het weekend kwamen de kinderen thuis en dat is voor mij gelijk aanleiding om alle registers wat betreft bak- en kookkunsten open te trekken. Als je normaal met z’n tweeën bent dan resulteren dit soort sessies altijd in een teveel aan lekkers waar je de rest van de week nog mee bezig bent om weg te werken. Dat levert dan weer een stel darmen op die enorm gaan protesteren en daar zit ik nu ook niet direct op te wachten. Ze zijn momenteel weer aardig tot rust gekomen dus geen gekke (vreet) dingen meer doen. Als ze allemaal thuis zijn dan helpen ze mee alles op eten en kan ik zelf ook mee eten zonder ziek te worden. Vrijdag was daarom dan ook niet de uitgelezen dag om een rondje te gaan rennen.

Omdat onze zoon niet zo vaak als de dames thuis komt, vond ik het niet echt gezellig om de hele zaterdagochtend weg te zijn voor mijn hardlooptraining. Zaterdag nog een gemiste kans. Zondag in de loop van de dag zou hij weer naar huis en dan ga je ook niet een paar uur weg omdat je zo nodig je rondje moet rennen. Ik niet tenminste. Zo door modderend is de week weer voorbij. Jammer, als je het zo terug leest dan zou je haast denken dat het allemaal maar smoesje waren om niet te gaan. Zo voelt het ook wel een beetje. Schuldig voel ik me er over. Dus moet er vanavond weer eens goed getraind worden. En ja of dat nu gaat lukken vanavond? De weersverwachting is niet al te best. Dat kan nog een probleem worden die training van mij.  Ik heb nog één alternatief, gewoon thuis op de yogamat, poweryoga beoefenen (happy)!!! Eerlijk gezegd vind ik dáár helemaal niets aan, in mijn uppie op de mat gaan liggen rollebollen. Ik ga liever naar buiten, lekker hollen. Dat er weer iets moet gaan doen dat is wel duidelijk. Wat het gaat worden vanavond? Als ik nu naar buiten kijk heb ik zo mijn twijfels. Oké het is nog geen zeven uur. Een beetje regen en wind kunnen we wel hebben. Als we maar geen boom ons op dak krijgen.

P1050326

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!

Hardlopende darmen

Er valt veel te vertellen en te lezen over darmen en hardlopen. Iedereen herkent het fenomeen wel. In de nieuwe Runners World nr. 1 van dit jaar staat een zeer interessant artikel over darmproblemen tijdens het hardlopen. Nu ligt het blad al een tijdje thuis en had ik het stuk al met veel interesse gelezen. Veel herkenbare feiten en gegevens kwam ik tegen wat mijn idee al bevestigde, dat iedereen wel eens of soms zelfs vaak last heeft van zijn darmen. Dus die van mij zijn echt niet zo bijzonder.

Tot dat ik tussen Kerst en Oud en Nieuw een paar keer een loopje ging doen. Maandagavond ben ik naar de club gegaan en helaas er was geen training. Ik was de week daarvoor op dinsdag wezen trainen waardoor ik heb gemist dat er afgelopen maandag geen training zou zijn. Helemaal geen probleem ik ga wel snel naar huis en doe mijn eigen loopje wel even. Ik had toch de hardloopkleding aan. Kwestie van thuis de auto neer zetten en gaan. Beetje warming-up gedaan en gestart. Het ging best goed voor mijn gevoel, tot ik zo’n kilometertje of twee verder was. Vreselijk, mijn darmen begonnen op te spelen. Pijn, veel pijn. Als ik stopte met lopen nam de pijn ook vrijwel gelijk af. Klein stukje wandelen en maar weer proberen. Helaas de pijn kwam direct weer opzetten. Omdat ik niet ver van huis was ben ik maar rustig naar huis gewandeld. Einde oefening voor deze avond.

Donderdagmiddag wilden Lotte en ik samen even een rondje doen. Het was fantastisch weer, we hadden alles klaar voor het Oud en Nieuw feest, dus niets stond ons in de weg. Lekker de hardloopkleding aan en erop uit. Wim ging even lekker een eindje fietsen dus we hadden alle tijd. Helaas je voelt het al aankomen, mijn darmen gooiden er na een kilometertje of 2 weer behoorlijk wat roet in het eten. Ik heb met veel pijn en een paar wandelingetjes nog 5 kilometer hardgelopen maar leuk was het niet echt.

De dagen erna bleven mijn darmen steeds weer problemen geven. Ik heb voornamelijk pijn en een opgeblazen gevoel. Vooral in het begin van de avond na het eten kan ik een buik als een burgemeester hebben zo opgeblazen en pijnlijk.

Ik heb het artikel uit de Runners World over darmproblemen tijdens het hardlopen maar weer gelezen om het probleem eventueel op te kunnen lossen. Natuurlijk dom van me maar ik ben wel PDS patiënt. (Prikkelbaar Darmsydroom) Het is een hele tijd goed gegaan en ik dacht eigenlijk dat het hardlopen mij over de grootste problemen heen geholpen had. Niets is minder waar. Het probleem is er zeker nog wel. Waarschijnlijk heb ik de laatste tijd wat betreft voeding mijzelf zo goed gedragen dat ik een beetje overmoedig begon te worden. Tijdens de feestdagen gaat zo’n keurig voedingspatroon natuurlijk niet lukken. Mij tenminste niet. Ik ben een echte smulpaap, waar nog bij komt dat ik graag kook en recepten uitprobeer. Blijkbaar moet ik nu dus op de (opgeblazen) blaren zitten voor al dat lekkere eten en drinken.

Na donderdag ben ik weer zoveel mogelijk op dieet. Ik moest nog wel hier en daar een paar oliebollen proeven (heerlijk). Je kunt tenslotte je familie met hun zelfgebakken oliebollen niet kwetsen door ze niet te proeven. Ze moeten goed geproefd worden en een deskundig verhaal over de smaak en inhoud geven worden. Waarna de kok van de desbetreffende oliebollen haar verhaal van het bakproces in geuren en kleuren vertelt. Of het deeg wilde rijzen, hoeveel er gebakken zijn, hoelang er aan de bollen gewerkt is en wie er allemaal mee geholpen hebben. Dat is zo traditie in onze familie. Een prachtige traditie waar we zeker nog jaren mee door zullen gaan maar waar je jezelf niet aan kunt onttrekken. Ik heb ook helemaal geen problemen mee met deze traditie maar dan moeten niet je darmen zich gaan roeren in de discussie.

Vandaar dat ik nu weer op dieet ben. Ik probeer zo weinig mogelijk gluten te gebruiken, melkproducten laat ik wat links liggen en Franse kaasjes kom ik al helemaal niet meer aan voorlopig. Ook niet geheel onbelangrijk, kleine beetjes eten. Een paar jaar geleden ben ik al eens onder behandeling geweest van een Orthomoleculaire therapeute. Ik had het kunnen weten, gewoon dom van me. Waarschijnlijk ben ik toch een beetje te overmoedig geworden door het redelijk klachten vrij zijn. Bovendien is het een serieus probleem bij veel hardlopers, die overmoed was totaal niet op zijn plaats. Gewoon weer even terug gevloten. Back to Earth. Op het moment gaat het weer redelijk. Voorbij zijn de klachten nog niet maar ik hoop toch weer klaar te zijn voor de trainingen aanstaande week.

oliebollen

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn  Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!

Winterblues

IMG_20151201_144003

Last van Winterblues? Nee hoor. Ik bedoel nog niet. Dat komt nog wel. In januari en februari wordt het meestal pas spannend. Nu heb ik nog nergens last van. Hoe komt dat dan? Druk, druk, druk. Druk met de voorbereidingen voor kerst. Nu al zul je denken, best wel vroeg. Ja nu al, je kunt niet vroeg genoeg zijn in ons geval. We krijgen 3 dagen visite en ze blijven allemaal eten. Ik houd het redelijk makkelijk anders ben je werkelijk 14 dagen voor de kerst al aan het bakken en braden. Het worden geen grote groepen die aanschuiven gelukkig. Wat dat betreft is het goed te doen. Toch moet er wel het één en ander gepland worden. En eerlijk gezegd, ik vind het niet erg. Net als sporten is eten koken en taarten bakken nog een grote hobby van me. De grootste gemene deler is dat het allebei bakken met tijd kost. Hoe plan ik alles in? Want het sporten moet ook doorgaan.

Dinsdagavond getraind bij de atletiekvereniging. Lekker in de regen. De heren trainers wisten wel raad met die regen. We moesten een klein stukje door de regen rennen waarna we in een parkeergarage onder een kantoorgebouw verder gingen met trainen. Snelheid en krachttraining. Zigzaggend tussen de pilaren door hebben ze ons weer eens goed laten voelen waar de hamstring zit. Ondertussen werd het droog en zijn we nadat we klaar waren terug naar de baan gerend waar we onze yogalessen weer kregen. Evenwichtsoefeningen, de Cobra, buikspieroefeningen noem het maar op. Steeds als we yogaoefeningen aan het doen zijn bedenk ik me hoe blij ik ben dat ik voor hardlopen gekozen heb. De yogaoefeningen krijg ik er gewoon bij. Super toch?

Vandaag zijn we in de stralende zon wezen golfen. We moesten wel veel wachten, iedereen wilde zijn rondje lopen in de zon. In de winter is er minder ruimte voor al die golfers. Omdat het vroeg donker is kun je na 16.30 uur niet meer starten. Daar komt nog bij dat we veel gastspelers hebben in de winter. Een aantal golfbanen in de buurt zitten dicht of gedeeltelijk dicht doordat ze niet bespeelbaar zijn. Je moet dan denken aan grote plassen op de golfbaan of één grote modderpoel door bijvoorbeeld kleigrond. Het is wel goed voor de kas van de golfclub maar voor ons spelers, vraagt het wel wat geduld.

Morgen ga ik een ouderwetse Kalfsragout maken en een Engelse Christmas pudding. De Kalfsragout gaat de vriezer in en de Christmas pudding gaat verpakt in aluminiumfolie de koelkast in tot de kerst. Sky radio aan en ik vermaak me nog wel eventjes. Gewoon doorgaan en niet nadenken over januari en februari. Eerst de feestdagen en dan zien we wel verder. Die winterblues komt toch wel.

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku en hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!

 

 

 

 

 

 

Krachttraining

Dinsdagavond is de 1e training na de Horaloop geweest. Dat hebben we geweten hoor. De trainers hadden er zichtbaar zin in. Eerst even checken wie er zaterdag meegedaan hadden en toen ertegen aan. Het doel is nu om ons sterker te maken voor de volgende wedstrijd/afstand. We gaan nu tot ongeveer 8 km. hardlopen. Of er ook wedstrijden zijn in deze afstand weet ik eigenlijk niet. Ik dacht dat de volgende afstand 10 km. zou zijn. Blijkbaar toch niet. Voorlopig gaan we tot en met februari krachttraining doen om vervolgens in maart weer te gaan hardlopen voor de afstand van 8 km.

Hoe doe je dat dan zou je denken, krachttraining? Nou dat kan ik je na gisteravond dus precies vertellen. We begonnen met het op rennen van een brug over de snelweg in diverse snelheden. Als je de brug af dribbelde moest je je rust pakken (daar heb je hem weer). Eerst op je gewone tempo de brug op en rustig eraf. Daarna een versnelling hoger de brug op en er weer rustig af. Waarna we zo hard mogelijk de brug op moesten en weer rustig eraf. Een brugje pakken van een rustig tempo naar zo hard als je kunt geeft al wat pijntjes in je spieren.

Daarna hebben we een stukje hardgelopen in een rustig tempo en wel naar een tunneltje. Om daar met verschillende soorten passen het tunneltje in en uit te rennen. Meestal als we dan een poosje bezig zijn wordt er op een beetje sarcastisch manier gevraagd door de trainers wie er nog niet moe is. Of iedereen zijn hamstring al voelt? Hi, hi, wat dacht je? Voordeel hiervan is nu dat ik weet waar de hamstring zit. Ik hoor zo vaak dat mensen geblesseerd zijn aan hun hamstring en ik vraag me dan altijd af waar dat ding dan zit? Goed ik weet nu waar hij zit en ik voel hem ook lekker. Na een half uurtje hadden we het weer gehad. Zo nu lekker een stukje rennen op naar de atletiekbaan.

Op de atletiekbaan wachtte ons nog een verrassing. We hadden onze romp nog niet getraind. Daar moest ook nog wat aan gebeuren. Allemaal een yogamatje mee naar buiten en op ons matje werd de corse even onderhanden genomen. Alles onder het felle licht van een paar voetbalveld lampen. Kun je goed aan iedereen zien waar de pijn zit. Opdrukken, planken, buik spieroefeningen vreselijk, helemaal gesloopt was ik. Opdrukken en buikspier oefeningen, vreselijk. Ik denk dat we daar een kwartiertje mee bezig zijn geweest maar voor mij was het zat, genoeg, ik hoef niet meer. Bijna strompelend van de spierpijn kwam ik thuis. Ja en dat werkte dan weer op de lachspieren van Wim. De lieverd.

Waarschijnlijk is het trainen ook genoeg geweest voor de rest van de week. Ik ben snotverkouden en zit door die verkoudheid niet echt lekker in mijn vel. Vanaf zondag werd ik ‘s-morgens al wakker met een beetje keelpijn. De rest van de dag had ik er dan geen last meer van maar vanmorgen was het goed raak. Gewoon snipverkouden. Het loopt zo mijn neus uit. Deze week dus geen gekkigheden meer, gewoon rust houden. Herstellen.krachttraining

(plaatje van internet)

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku en hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!